Beste bezoekers,
Vanaf heden is gaat mijn blog verder op www.runningmarcel.nl
Ik wens julle veel leesplezier en misschien tot snel
Sportieve groet,
Marcel
woensdag 28 december 2011
dinsdag 27 december 2011
Overleven voorbij de elementaire grenzen:
Na mijn ervaring met de Zaankanterloop (lees HIER) ben ik me wat gaan verdiepen in het fenomeen oververhitting bij hardlopen. Daarbij stuitte ik op onderstaand artikel wat wellicht ook voor andere interessant is om te lezen. Het oorspronkelijke artikel is nog wat langer. Ik heb het, voor hardlopers, interessante gedeelte geplaatst.
Overleven voorbij de elementaire grenzen:
Er zijn grenzen aan wat een mens aankan. Maar die grenzen zijn soms rekbaarder dan we voor mogelijk houden, blijkt uit verhalen over mensen die overleefden onder extreme omstandigheden.
Waterkoud
Het lichaam van de Zweedse radioloog Anna Bågenholm koelde af tot 13,7 °C, voor zover bekend de laagste temperatuur die iemand heeft overleefd. Dit gebeurde toen Bågenholm in 1999 in het Noorse Narvik tijdens een skitocht in een bevroren waterval viel en vast kwam te zitten onder een 20 centimeter dikke laag ijs. Omdat zij een luchtzak onder het ijs wist te bereiken, bleef zij de eerste 40 minuten bij bewustzijn. Toen het een reddingsteam lukte om door het ijs te breken en haar te bevrijden, had zij 80 minuten vastgezeten. Op dat moment had zij geen hartslag meer, en het kostte artsen in het ziekenhuis waar zij werkzaam was meer dan negen uur om haar weer op te warmen. Zij moest nog 35 dagen worden beademd en was toen zij ontwaakte verlamd vanaf de nek, maar herstelde nagenoeg volledig.
Hoogleraar thermofysiologie Hein Daanen, die Anna Bågenholm persoonlijk heeft ontmoet, legt uit dat er verschillende mechanismen zijn waarmee het lichaam onderkoeling probeert te voorkomen. ‘Als onze lichaamstemperatuur al een beetje begint te dalen, vindt er vasoconstrictie in de huid plaats en houden we veel beter warmte vast. Ook het rillen bij ernstige koude produceert heel wat extra warmte. Wil je een temperatuur van onderkoeling bereiken, waarvan volgens de definitie sprake is bij 35 °C, moet de warmteafgifte vrij lang hoger zijn dan de warmteproductie.’
Uitkleden
In een lichaam dat onderkoeld raakt, is de eerste prioriteit het op temperatuur houden van de kern van het lichaam en de hersenen. Dat gaat gepaard met een snelle afname van de temperatuur in de perifere weefsels en rillen. Als de temperatuur desondanks toch verder blijft dalen en onder
de 35 °C zakt, ontstaat vaak een fase van verwarring, vertelt Daanen. Bij de 33 of 34 °C ontstaat vaak al bewustzijnvernauwing. Bij 31 of 32 °C neemt het bewustzijn af of raken mensen bewusteloos. Bij onderkoeling zijn mensen regelmatig zo verward dat ze zichzelf gaan uitkleden omdat ze denken dat ze het warm hebben. Waarom dat zo is, is niet goed bekend; iets dat de Engelse term voor dit fenomeen – paradoxical undressing – mooi uitdrukt.
Als de lichaamstemperatuur rond de 29 à 30 °C komt, gaat het hart fibrilleren. Vanaf dat moment, en als het rillen stopt, versnelt de afkoeling. Een voordeel daarvan is echter dat in een koud lichaam de zuurstofbehoefte van cellen afneemt, vertelt Daanen. Dat is ook de redding geweest van Anna Bågenholm. Mensen die net zoals zij onder het ijs zijn geschoten, kunnen wonderbaarlijk lang overleven, omdat hun weefsels minder zuurstof nodig hebben en er vaak nog wat zuurstof in het lichaam aanwezig is.’ Bij een temperatuur zoals bij Anna Bågenholm is berekend dat haar lichaam nog slechts 10 procent van de normale zuurstofbehoefte had.
Warm en dood
Bij iemand met een kerntemperatuur van 24 °C graden of lager is er vaak geen enkel levensteken meer; de reflexen werken niet meer, de ademhaling is gestopt en er is geen hartslag meer. Maar volgens het adagium dat iemand pas dood is als hij warm en dood is, besloten de artsen van Anna Bågenholm om toch te reanimeren. ‘Soms hebben artsen de neiging om zo iemand dood te verklaren’, aldus Daanen. ‘En als iemand heel lang onderkoeld is, heeft het ook vaak geen zin meer. Exacte tijden zijn echter lastig aan te geven, omdat dit ook afhangt van het volume en gewicht van het lichaam. Daarbij speelt mogelijk ook de afkoelsnelheid mee. Als iemand snel afkoelt, is de kans op een succesvolle reanimatie waarschijnlijk groter dan wanneer dit heel lang duurt.’
Innerlijk vuur
Tijdens de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984 was de wereld getuige van de martelgang van de Zwitserse marathonloopster Gabriela Andersen-Schiess. Toen zij in het stadion een laatste rondje moest lopen tijdens de eerste Olympische marathon voor vrouwen, strompelde zij over de baan met haar torso gedraaid en haar linkerarm slap langs haar lichaam. Haar rechterbeen leek deels verlamd en zij had duidelijk moeite om recht te lopen. Officials die haar wilden helpen, hield zij af, wetend dat diskwalificatie zou volgen wanneer zij haar aan zouden raken. Haar laatste rondje van 400 meter nam 5 minuten en 44 seconden in beslag. Uiteindelijk finishte Andersen-Schiess nog voor 17 andere rensters in een tijd van 2.48.45, op de 37ste plaats.
Hoewel het geval van Andersen-Schiess bekend is geworden als een voorbeeld van oververhitting en dehydratie bij hardlopers, weet prof. Maria Hopman, hoogleraar integratieve fysiologie aan het UMC St Radboud, dat er discussie was over de vraag of er bij Andersen-Schiess wel echt sprake was van hyperthermie. Hypoglykemie was volgens sommigen een aannemelijkere oorzaak van haar malaise. Hyperthermie bij hardlopers komt echter frequent voor, veel vaker dan mensen denken, vertelt Hopman. ‘Het is een probleem dat zich bij elke hardloopwedstrijd voordoet. Maar in Nederland wordt al snel gedacht aan een hartprobleem als iemand instort. Daardoor wordt hier niet zo snel naar buiten gebracht dat iemand overlijdt aan hyperthermie, terwijl dat absoluut gebeurt.’
De spieren van sporters produceren veel warmte. Slechts 20 procent van de energie die zij opmaken, komt ten gunste van de spiercontracties, 80 procent is warmteproductie. Het lichaam doet er alles aan om die warmte weer kwijt te raken, stelt Hopman. ‘Dat zie je ook doordat de huid rood wordt omdat er veel bloed naartoe wordt gestuurd. Zolang de hitte kan worden afgevoerd, leidt dit niet tot een probleem. Maar als de balans tussen warmteproductie en warmteafvoer consistent in een overschot aan warmteproductie resulteert, loopt de kerntemperatuur op.’
Stolsels
Bij inspanning, zoals hardlopen of fietsen, loopt de lichaamstemperatuur bij de meerderheid op. Bijna iedereen heeft dan een kerntemperatuur van tussen de 38 en 39 °C. Hopman vond in haar onderzoek, onder meer tijdens de Zevenheuvelenloop, dat bij hardloopwedstrijden zelfs zo’n 60 tot 70 procent van de deelnemers een temperatuur heeft van boven de 39 °C. ‘Zulke temperaturen zijn geen reden tot zorg’, aldus Hopman, ‘hoewel we dat vooraf wel dachten. Bij ongeveer 15 procent van de mensen is echter sprake van een temperatuur van boven de 40 °C, vaak tussen de 40 en de 41,5 °C. Dat wordt waarschijnlijk langzamerhand kritiek, want bij 42 °C overlijdt de mens.’
Hoewel er in de literatuur beschrijvingen bestaan van patiënten die temperaturen van 42,5 °C overleefden, hebben temperaturen van 42 °C of hoger zeer snel zeer ernstige gevolgen. Het belangrijkste probleem is dan de denaturatie van eiwitten in het lichaam, die daardoor hun functie niet meer kunnen vervullen. ‘Door dat proces wordt ook de stolling verstoord’, vertelt Hopman, ‘zodat er stolsels ontstaan die uiteindelijk leiden tot meervoudig orgaanfalen. Daar overlijden de slachtoffers van oververhitting uiteindelijk aan.’
tekst: Twan van Venrooij
beeld: getty images/ corbis/ anp/ IStockphoto
Met sportieve groet,
Marcel
Overleven voorbij de elementaire grenzen:
Er zijn grenzen aan wat een mens aankan. Maar die grenzen zijn soms rekbaarder dan we voor mogelijk houden, blijkt uit verhalen over mensen die overleefden onder extreme omstandigheden.
Waterkoud
Het lichaam van de Zweedse radioloog Anna Bågenholm koelde af tot 13,7 °C, voor zover bekend de laagste temperatuur die iemand heeft overleefd. Dit gebeurde toen Bågenholm in 1999 in het Noorse Narvik tijdens een skitocht in een bevroren waterval viel en vast kwam te zitten onder een 20 centimeter dikke laag ijs. Omdat zij een luchtzak onder het ijs wist te bereiken, bleef zij de eerste 40 minuten bij bewustzijn. Toen het een reddingsteam lukte om door het ijs te breken en haar te bevrijden, had zij 80 minuten vastgezeten. Op dat moment had zij geen hartslag meer, en het kostte artsen in het ziekenhuis waar zij werkzaam was meer dan negen uur om haar weer op te warmen. Zij moest nog 35 dagen worden beademd en was toen zij ontwaakte verlamd vanaf de nek, maar herstelde nagenoeg volledig.
Hoogleraar thermofysiologie Hein Daanen, die Anna Bågenholm persoonlijk heeft ontmoet, legt uit dat er verschillende mechanismen zijn waarmee het lichaam onderkoeling probeert te voorkomen. ‘Als onze lichaamstemperatuur al een beetje begint te dalen, vindt er vasoconstrictie in de huid plaats en houden we veel beter warmte vast. Ook het rillen bij ernstige koude produceert heel wat extra warmte. Wil je een temperatuur van onderkoeling bereiken, waarvan volgens de definitie sprake is bij 35 °C, moet de warmteafgifte vrij lang hoger zijn dan de warmteproductie.’
Uitkleden
In een lichaam dat onderkoeld raakt, is de eerste prioriteit het op temperatuur houden van de kern van het lichaam en de hersenen. Dat gaat gepaard met een snelle afname van de temperatuur in de perifere weefsels en rillen. Als de temperatuur desondanks toch verder blijft dalen en onder
de 35 °C zakt, ontstaat vaak een fase van verwarring, vertelt Daanen. Bij de 33 of 34 °C ontstaat vaak al bewustzijnvernauwing. Bij 31 of 32 °C neemt het bewustzijn af of raken mensen bewusteloos. Bij onderkoeling zijn mensen regelmatig zo verward dat ze zichzelf gaan uitkleden omdat ze denken dat ze het warm hebben. Waarom dat zo is, is niet goed bekend; iets dat de Engelse term voor dit fenomeen – paradoxical undressing – mooi uitdrukt.
Als de lichaamstemperatuur rond de 29 à 30 °C komt, gaat het hart fibrilleren. Vanaf dat moment, en als het rillen stopt, versnelt de afkoeling. Een voordeel daarvan is echter dat in een koud lichaam de zuurstofbehoefte van cellen afneemt, vertelt Daanen. Dat is ook de redding geweest van Anna Bågenholm. Mensen die net zoals zij onder het ijs zijn geschoten, kunnen wonderbaarlijk lang overleven, omdat hun weefsels minder zuurstof nodig hebben en er vaak nog wat zuurstof in het lichaam aanwezig is.’ Bij een temperatuur zoals bij Anna Bågenholm is berekend dat haar lichaam nog slechts 10 procent van de normale zuurstofbehoefte had.
Warm en dood
Bij iemand met een kerntemperatuur van 24 °C graden of lager is er vaak geen enkel levensteken meer; de reflexen werken niet meer, de ademhaling is gestopt en er is geen hartslag meer. Maar volgens het adagium dat iemand pas dood is als hij warm en dood is, besloten de artsen van Anna Bågenholm om toch te reanimeren. ‘Soms hebben artsen de neiging om zo iemand dood te verklaren’, aldus Daanen. ‘En als iemand heel lang onderkoeld is, heeft het ook vaak geen zin meer. Exacte tijden zijn echter lastig aan te geven, omdat dit ook afhangt van het volume en gewicht van het lichaam. Daarbij speelt mogelijk ook de afkoelsnelheid mee. Als iemand snel afkoelt, is de kans op een succesvolle reanimatie waarschijnlijk groter dan wanneer dit heel lang duurt.’
Tijdens de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984 was de wereld getuige van de martelgang van de Zwitserse marathonloopster Gabriela Andersen-Schiess. Toen zij in het stadion een laatste rondje moest lopen tijdens de eerste Olympische marathon voor vrouwen, strompelde zij over de baan met haar torso gedraaid en haar linkerarm slap langs haar lichaam. Haar rechterbeen leek deels verlamd en zij had duidelijk moeite om recht te lopen. Officials die haar wilden helpen, hield zij af, wetend dat diskwalificatie zou volgen wanneer zij haar aan zouden raken. Haar laatste rondje van 400 meter nam 5 minuten en 44 seconden in beslag. Uiteindelijk finishte Andersen-Schiess nog voor 17 andere rensters in een tijd van 2.48.45, op de 37ste plaats.
Hoewel het geval van Andersen-Schiess bekend is geworden als een voorbeeld van oververhitting en dehydratie bij hardlopers, weet prof. Maria Hopman, hoogleraar integratieve fysiologie aan het UMC St Radboud, dat er discussie was over de vraag of er bij Andersen-Schiess wel echt sprake was van hyperthermie. Hypoglykemie was volgens sommigen een aannemelijkere oorzaak van haar malaise. Hyperthermie bij hardlopers komt echter frequent voor, veel vaker dan mensen denken, vertelt Hopman. ‘Het is een probleem dat zich bij elke hardloopwedstrijd voordoet. Maar in Nederland wordt al snel gedacht aan een hartprobleem als iemand instort. Daardoor wordt hier niet zo snel naar buiten gebracht dat iemand overlijdt aan hyperthermie, terwijl dat absoluut gebeurt.’
De spieren van sporters produceren veel warmte. Slechts 20 procent van de energie die zij opmaken, komt ten gunste van de spiercontracties, 80 procent is warmteproductie. Het lichaam doet er alles aan om die warmte weer kwijt te raken, stelt Hopman. ‘Dat zie je ook doordat de huid rood wordt omdat er veel bloed naartoe wordt gestuurd. Zolang de hitte kan worden afgevoerd, leidt dit niet tot een probleem. Maar als de balans tussen warmteproductie en warmteafvoer consistent in een overschot aan warmteproductie resulteert, loopt de kerntemperatuur op.’
Stolsels
Bij inspanning, zoals hardlopen of fietsen, loopt de lichaamstemperatuur bij de meerderheid op. Bijna iedereen heeft dan een kerntemperatuur van tussen de 38 en 39 °C. Hopman vond in haar onderzoek, onder meer tijdens de Zevenheuvelenloop, dat bij hardloopwedstrijden zelfs zo’n 60 tot 70 procent van de deelnemers een temperatuur heeft van boven de 39 °C. ‘Zulke temperaturen zijn geen reden tot zorg’, aldus Hopman, ‘hoewel we dat vooraf wel dachten. Bij ongeveer 15 procent van de mensen is echter sprake van een temperatuur van boven de 40 °C, vaak tussen de 40 en de 41,5 °C. Dat wordt waarschijnlijk langzamerhand kritiek, want bij 42 °C overlijdt de mens.’
Hoewel er in de literatuur beschrijvingen bestaan van patiënten die temperaturen van 42,5 °C overleefden, hebben temperaturen van 42 °C of hoger zeer snel zeer ernstige gevolgen. Het belangrijkste probleem is dan de denaturatie van eiwitten in het lichaam, die daardoor hun functie niet meer kunnen vervullen. ‘Door dat proces wordt ook de stolling verstoord’, vertelt Hopman, ‘zodat er stolsels ontstaan die uiteindelijk leiden tot meervoudig orgaanfalen. Daar overlijden de slachtoffers van oververhitting uiteindelijk aan.’
tekst: Twan van Venrooij
beeld: getty images/ corbis/ anp/ IStockphoto
Met sportieve groet,
Marcel
Belkin DualFit iPhone 4 & 4S Sport Armband
Bij de wat langere duurlopen neem ik altijd mijn telefoon mee. Mijn huidige hoes was voor mijn voormalige Iphone 3G, maar omdat ik al een jaar een 4G heb werd het wel eens tijd voor een goed passende. Als kerstkadootje heb ik een Belkin sportarmband gekregen die via Ipodhoes was besteld en na twee dagen al in huis was.
Deze comfortabele armband is gemaakt van ademende neopreen en past altijd door de klittenbandsluiting en dubbele doorsteek. Op deze manier is de armband altijd precies op maat te maken en op en af te doen. Tussen de dubbele doorsteek zit nog een vakje waar je een sleutel of het overtollige snoer van je koptelefoon in kwijt kunt.
Het touchscreen van je telefoon is gewoon bedienbaar door het doorzichtige venster, zodat je ook tijdens het dragen je telefoon kunt bedienen.
De Iphone 4G past er goed in en wordt mooi omsloten door de de armband. Aan de bovenzijde zit een afsluitklepje die je over je telefoon doet, zodat er niet gelijk regendruppels in kunnen komen. In dit afsluitklepje zit ook een sparing voor de koptelefoonplug. Let er wel op dat de armband NIET waterdicht is, dus altijd oppassen als het hard regent.
Het materiaal is waterbestendig en kan gewoon met de hand gewassen worden. Voor extra veiligheid is de band ook nog voorzien van een reflecterende strip.
Ik heb hem nu een paar keer gedragen en moet zeggen dat hij prima bevalt. Je voelt hem bijna niet op je arm en zit lekker comfortabel. Aanrader dus.
Sportieve groet,
Marcel
Deze comfortabele armband is gemaakt van ademende neopreen en past altijd door de klittenbandsluiting en dubbele doorsteek. Op deze manier is de armband altijd precies op maat te maken en op en af te doen. Tussen de dubbele doorsteek zit nog een vakje waar je een sleutel of het overtollige snoer van je koptelefoon in kwijt kunt.
Het touchscreen van je telefoon is gewoon bedienbaar door het doorzichtige venster, zodat je ook tijdens het dragen je telefoon kunt bedienen.
De Iphone 4G past er goed in en wordt mooi omsloten door de de armband. Aan de bovenzijde zit een afsluitklepje die je over je telefoon doet, zodat er niet gelijk regendruppels in kunnen komen. In dit afsluitklepje zit ook een sparing voor de koptelefoonplug. Let er wel op dat de armband NIET waterdicht is, dus altijd oppassen als het hard regent.
Het materiaal is waterbestendig en kan gewoon met de hand gewassen worden. Voor extra veiligheid is de band ook nog voorzien van een reflecterende strip.
Ik heb hem nu een paar keer gedragen en moet zeggen dat hij prima bevalt. Je voelt hem bijna niet op je arm en zit lekker comfortabel. Aanrader dus.
Sportieve groet,
Marcel
zaterdag 24 december 2011
€188.065,- dankzij Meters Voor Mama's
Rode Kruis ambassadrice Floortje Dessing gaf op 18 december namens Zilveren Kruis Achmea het startsein voor één van de meest uitgebreide en sportiefste Serious Request acties van dit jaar: Meters voor mama’s ging door het hele land en haalde een prachtig bedrag op!
Mama´s meterstand
Prins Pieter-Christiaan liep vorig weekend de eerste sponsormeters. Vervolgens renden Haarlem, Zwolle, Enschede, Apeldoorn, Rotterdam en natuurlijk Leiden onder toeziend oog van Domien zich helemaal rot voor de mama´s.
Aan het eind van de dag konden de 2000 metervreters ook nog een feestje vieren, want onder andere Chef’s Special verzorgde optredens voor de deelnemers. Dat leverde maar liefst 188.065 euro op.
(bron: 3FM, Serious Request)
Mama´s meterstand
Prins Pieter-Christiaan liep vorig weekend de eerste sponsormeters. Vervolgens renden Haarlem, Zwolle, Enschede, Apeldoorn, Rotterdam en natuurlijk Leiden onder toeziend oog van Domien zich helemaal rot voor de mama´s.
Aan het eind van de dag konden de 2000 metervreters ook nog een feestje vieren, want onder andere Chef’s Special verzorgde optredens voor de deelnemers. Dat leverde maar liefst 188.065 euro op.
(bron: 3FM, Serious Request)
donderdag 22 december 2011
Mooi resultaat voor Serious Request
Deelnemers van Glazen Huis Loop hebben € 5.813,58 bij elkaar gelopen!
Afgelopen zondag 18 december was de Glazen Huis Loop de eerste lokale activiteit in het kader van 3FM Serious Request in Leiden. Op de dag dat de DJs van 3FM hun intrek namen in het Glazen Huis zijn een kleine 1.000 fanatieke lopers en loopsters in beweging gekomen voor de actie. Hiermee is een bedrag van € 5.813,58 bij elkaar gelopen. De organisatie was in handen van Stichting Lopende Zaken! en Leiden Marathon.
Atleten
DJ Armin van Buuren, judokampioen Ruben Houkes, auteur Abdelkader Benali en voormalig atleten Huub Pragt en Joke Kleijweg knalden om 12.05 uur de deelnemers met vrolijke confettikanonnen weg. Vervolgens legden zij, vergezeld door honderden deelnemers, het mooie parcours van 5.4 km door Leiden hardlopend af. Onderweg werden kou, stevige windvlagen en een pittige hagelbui getrotseerd. Uiteraard valt dit in het niets in vergelijking met de situatie waarin moeders in oorlogsgebieden en conflictsituaties dagelijks verkeren.Bij de Glazen Huis Loop was er geen strijd om de snelste tijd, maar toch werden er onder de genoemde omstandigheden knappe tijden neergezet. Kevin van Leusden finishte als eerste, gevolgd door Abdelkader Benali in een tijd van 18:19. Barbara Kerkhof, auteur van o.a. het boek ‘Hardlopen voor vrouwen, finishte als eerste vrouw in 23 minuten en 12 seconden. Ruben Houkes kwam over de streep als 42e en Armin van Buuren als 138e. Huub Pragt en Joke Kleijweg zijn het hardlopen nog niet verleerd en klokten respectievelijk 21:33 en 23:47.Alle deelnemers, sponsors en vrijwilligers hartelijk dank voor jullie enthousiasme en inzet! Wat betreft de organisatie van de Glazen Huis Loop: op naar Enschede 2012!
Kijk voor een verslag HIER
Persbericht
Afgelopen zondag 18 december was de Glazen Huis Loop de eerste lokale activiteit in het kader van 3FM Serious Request in Leiden. Op de dag dat de DJs van 3FM hun intrek namen in het Glazen Huis zijn een kleine 1.000 fanatieke lopers en loopsters in beweging gekomen voor de actie. Hiermee is een bedrag van € 5.813,58 bij elkaar gelopen. De organisatie was in handen van Stichting Lopende Zaken! en Leiden Marathon.
Atleten
DJ Armin van Buuren, judokampioen Ruben Houkes, auteur Abdelkader Benali en voormalig atleten Huub Pragt en Joke Kleijweg knalden om 12.05 uur de deelnemers met vrolijke confettikanonnen weg. Vervolgens legden zij, vergezeld door honderden deelnemers, het mooie parcours van 5.4 km door Leiden hardlopend af. Onderweg werden kou, stevige windvlagen en een pittige hagelbui getrotseerd. Uiteraard valt dit in het niets in vergelijking met de situatie waarin moeders in oorlogsgebieden en conflictsituaties dagelijks verkeren.Bij de Glazen Huis Loop was er geen strijd om de snelste tijd, maar toch werden er onder de genoemde omstandigheden knappe tijden neergezet. Kevin van Leusden finishte als eerste, gevolgd door Abdelkader Benali in een tijd van 18:19. Barbara Kerkhof, auteur van o.a. het boek ‘Hardlopen voor vrouwen, finishte als eerste vrouw in 23 minuten en 12 seconden. Ruben Houkes kwam over de streep als 42e en Armin van Buuren als 138e. Huub Pragt en Joke Kleijweg zijn het hardlopen nog niet verleerd en klokten respectievelijk 21:33 en 23:47.Alle deelnemers, sponsors en vrijwilligers hartelijk dank voor jullie enthousiasme en inzet! Wat betreft de organisatie van de Glazen Huis Loop: op naar Enschede 2012!
Kijk voor een verslag HIER
Persbericht
maandag 19 december 2011
#AmelandHereWeCome....
.....was al enkele weken de hastag van ons groepje Ameland gangers.
Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. We gaan naar Ameland. Rond het middag uur werd ik door Ronald opgehaald die inmiddels ook al Sylvia en Esther in de auto had. We hadden afgesproken bij de Burger King op de A7 waar we gelijk wat lekkers konden gaan eten. Vooral Esther had er toen al een behoorlijke reis opzitten.
Het klikte meteen goed en dus was de autorit naar Holwerd voorbij voordat we het door hadden. Om half vier ging de boot en drie kwartier later waren we op Ameland.
Martien, Silvia en Ellemieke waren al eerder gegaan en via hun hadden we al vernomen dat ons huisje boven alle verwachting was. Martien heeft ons opgehaald met de auto, zodat we snel met iedereen kennis konden maken. Het leek net de eerste aflevering van Big Brother. Met 7 onbekende in één huis. Hopelijk klikt het een beetje.
Na de 'grand tour' hebben Ronald en ik ons opgeofferd door de kleinste slaapkamer te kiezen zonder tv en jacuzzi :-) (Ja, echt.....er was een slaapkamer met......luxe toch....)
Onder het genot van een bakkie koffie hebben we nader kennis gemaakt en later die avond heerlijk pasta gegeten. Complimenten Martien voor de inkopen en je kook kunsten. Edwin zou wat later die avond komen en kon gelijk aanschuiven.
Ons huisje was echt super luxe. Zwembad, Sauna, Jacuzzi, Solarium, overal muziek, 2 badkamers waarvan 1 met ligbad, ligbad in de slaapkamer, vaste telefoon, fax, pc met internet, gratis wifi, vloerverwarming, complete keuken met alle elektrische voorzieningen.
In de avond was het dus ook tijd om vooral de sauna en zwembad eens goed uit te proberen. De sinaasappel maakte het verhaal compleet :-) (moet je bij geweest zijn). Daarna lekker aan een rood wijntje en voor dat je het weet is het al weer laat.
De volgende ochtend lekker met zijn allen ontbijten en onze fietsen in Nes halen. Ook die zaten bij het huisje inbegrepen en ideaal om daar te hebben. Ellemieke en Edwin bleven gelijk in Nes voor de start van de 5 km loop en wij gingen terug naar het huisje.
Om kwart voor twee zouden wij van start gaan. Omdat Martien rond de 5 min/km wilde gaan lopen vroeg ik hem mij te gaan hazen, zodat ik dit hopelijk ook zou gaan halen. Ronald was mee als haas voor Marlies en Anthe. Sylvia en Esther gingen voor een PR, die ze ook liepen. Echt top. Edwin liep de HM nog even na de 5 km met Ellemieke en Silvia Vogelzang kon helaas niet lopen vanwege een blessure, maar was als kou trotserende bikkel mee om ons aan te moedigen.
Om kwart voor twee werden we afgeschoten en mochten we beginnen aan de 21,1 km van Ameland. Het eerste gedeelte was door de bossen over bospaden en erg heuvelachtig. Hier haalde we de 5 min/km lang niet, maar dat zouden we later zeker gaan goedmaken.
Na 3 km kom je op het strand. Gelukkig hadden we wind mee en was het eb. Zodoende konden we de vaart er goed in houden en al deels goed lopen wat we in het begin moesten laten gaan.
Na 5 km strand weer eraf en via wat kleine dorpjes naar de zuidkant van Ameland. Inmiddels had ik Martien te kennen gegeven dat ik dit tempo niet vol ging houden en hem alleen maar meer af zou gaan remmen. Martien ging er vandoor en ik ging verder met mijn eigen race.
Helaas kwam daar al vrij snel een eind aan. Rond het 15 km punt kreeg ik wat kramp in mijn linker kuit. Bij de 18 km schoot het ook in mijn andere kuit, waardoor ik genoodzaakt was een stukje te gaan lopen. Na een paar honderd meter weer even proberen te dribbelen, maar het schoot er gelijk weer in. Beide kuiten en beide bovenbenen voor en achter. Overal kramp aanvallen als ik ook maar enig aanzet deed tot dribbelen.
Dat wordt lopend naar de finish...... net nu het druk wordt aan de kant.
Wat een kl*te gevoel is dat zeg. Iedereen die je aanmoedigt, lopers en toeschouwers, "kom op!!! je kunt het" heb ik wel 100 keer gehoord. Lief bedoelt, dat weet ik, maar ik kan het ook wel, alleen mijn benen willen niet meer. Het shirt van Ronald omschrijft precies wat ik toen dacht.
Na de finish lijn in 2 uur en 33 seconden gepasseerd te zijn moest ik mij vastklampen aan de rekken. Nu schoot het er pas echt goed in en kon niet eens meer normaal staan. Mijn kuiten waren knetter hard. Het leek wel of er een baksteen in zat. Helemaal vierkant. Met veel moeite kon ik nog net een ambulance medewerker bereiken, die mij met zijn collega opgetild hebben en naar de massage tafel hebben gebracht. Daar zijn mijn kuiten flink opgerekt om de kramp eruit te kunnen krijgen. Helaas resulteerde dat weer in kramp aanvallen in mijn bovenbenen. Na 10 minuutjes kon ik weer aardig lopen en ben ik mijn shirt op gaan halen. Dit shirt kreeg je als aandenken in plaats van een medaille.
Daar zag ik Ronald en Esther. Omdat we nat en koud waren gingen Esther en ik alvast op de fiets richting ons huisje. Onderweg schoot de kramp weer in mijn kuiten en ik moest me van mijn fiets laten vallen in het gras. Esther heeft mijn fiets van mij afgetild. Inmiddels kwam Ronald al aan die opperde de auto te halen. Esther was zo lief bij mij te blijven ondanks de kou en de verleidelijke sauna en douche die op ons stond te wachten.
Helaas waren de autosleutels onvindbaar en mocht ik bij Ronald achterop de fiets.
Bij ons huisje aangekomen gelijk de sauna in gegaan om weer warm te worden. Later die dag nog een overheerlijk massage gekregen door Ronald waardoor het gelijk al een stuk beter ging.
In de avond hadden we afgesproken bij Het Baken, een restaurant en Nes, waar we heerlijk gegeten hebben. De rest van de avond hebben we heerlijk relaxed, onder het genot van een wijntje en een chippie, in ons huisje doorgebracht.
Na een welverdiende en heerlijke nacht was het tijd voor het laatste ontbijt om daarna onze tassen in te pakken. Ronald, Sylvia, Esther en ik zouden de boot nemen van half 1. Omdat er maximaal 1200 mensen op de boot mogen en er schijnbaar 1350 klaar stonden voor vertrek, mochten wij niet meer mee :-(
Dat werd twee uur verplicht wachten op de volgende boot. Gelijk de andere gebeld dat ze eerder moesten komen zodat zij niet "hun" boot ook zouden missen. Zaten we toch nog gezellig met z'n alle op dezelfde boot :-)
Na van iedereen afscheid genomen te hebben heeft Ronald mij voor de deur van mijn huis afgezet en de andere meiden richting huis gebracht.
Ondanks dat het lopen waardeloos ging heb ik echt een top weekend gehad.
Ronald, Sylvia, Silvia, Esther, Martien, Ellemieke en Edwin, heel veel dank hiervoor. Het was echt onvergetelijk.
Voor mijn polar gegevens (totaal oninteressant) klik HIER
Voor alle foto's van dit weekend klik HIER
(sommige gebruikte foto's zijn gemaakt door Ronald)
Sportieve groetjes,
Marcel
Het klikte meteen goed en dus was de autorit naar Holwerd voorbij voordat we het door hadden. Om half vier ging de boot en drie kwartier later waren we op Ameland.
Martien, Silvia en Ellemieke waren al eerder gegaan en via hun hadden we al vernomen dat ons huisje boven alle verwachting was. Martien heeft ons opgehaald met de auto, zodat we snel met iedereen kennis konden maken. Het leek net de eerste aflevering van Big Brother. Met 7 onbekende in één huis. Hopelijk klikt het een beetje.
Onder het genot van een bakkie koffie hebben we nader kennis gemaakt en later die avond heerlijk pasta gegeten. Complimenten Martien voor de inkopen en je kook kunsten. Edwin zou wat later die avond komen en kon gelijk aanschuiven.
In de avond was het dus ook tijd om vooral de sauna en zwembad eens goed uit te proberen. De sinaasappel maakte het verhaal compleet :-) (moet je bij geweest zijn). Daarna lekker aan een rood wijntje en voor dat je het weet is het al weer laat.
De volgende ochtend lekker met zijn allen ontbijten en onze fietsen in Nes halen. Ook die zaten bij het huisje inbegrepen en ideaal om daar te hebben. Ellemieke en Edwin bleven gelijk in Nes voor de start van de 5 km loop en wij gingen terug naar het huisje.
Om kwart voor twee zouden wij van start gaan. Omdat Martien rond de 5 min/km wilde gaan lopen vroeg ik hem mij te gaan hazen, zodat ik dit hopelijk ook zou gaan halen. Ronald was mee als haas voor Marlies en Anthe. Sylvia en Esther gingen voor een PR, die ze ook liepen. Echt top. Edwin liep de HM nog even na de 5 km met Ellemieke en Silvia Vogelzang kon helaas niet lopen vanwege een blessure, maar was als kou trotserende bikkel mee om ons aan te moedigen.
Na 3 km kom je op het strand. Gelukkig hadden we wind mee en was het eb. Zodoende konden we de vaart er goed in houden en al deels goed lopen wat we in het begin moesten laten gaan.
Na 5 km strand weer eraf en via wat kleine dorpjes naar de zuidkant van Ameland. Inmiddels had ik Martien te kennen gegeven dat ik dit tempo niet vol ging houden en hem alleen maar meer af zou gaan remmen. Martien ging er vandoor en ik ging verder met mijn eigen race.
Helaas kwam daar al vrij snel een eind aan. Rond het 15 km punt kreeg ik wat kramp in mijn linker kuit. Bij de 18 km schoot het ook in mijn andere kuit, waardoor ik genoodzaakt was een stukje te gaan lopen. Na een paar honderd meter weer even proberen te dribbelen, maar het schoot er gelijk weer in. Beide kuiten en beide bovenbenen voor en achter. Overal kramp aanvallen als ik ook maar enig aanzet deed tot dribbelen.
Dat wordt lopend naar de finish...... net nu het druk wordt aan de kant.
Wat een kl*te gevoel is dat zeg. Iedereen die je aanmoedigt, lopers en toeschouwers, "kom op!!! je kunt het" heb ik wel 100 keer gehoord. Lief bedoelt, dat weet ik, maar ik kan het ook wel, alleen mijn benen willen niet meer. Het shirt van Ronald omschrijft precies wat ik toen dacht.
Na de finish lijn in 2 uur en 33 seconden gepasseerd te zijn moest ik mij vastklampen aan de rekken. Nu schoot het er pas echt goed in en kon niet eens meer normaal staan. Mijn kuiten waren knetter hard. Het leek wel of er een baksteen in zat. Helemaal vierkant. Met veel moeite kon ik nog net een ambulance medewerker bereiken, die mij met zijn collega opgetild hebben en naar de massage tafel hebben gebracht. Daar zijn mijn kuiten flink opgerekt om de kramp eruit te kunnen krijgen. Helaas resulteerde dat weer in kramp aanvallen in mijn bovenbenen. Na 10 minuutjes kon ik weer aardig lopen en ben ik mijn shirt op gaan halen. Dit shirt kreeg je als aandenken in plaats van een medaille.
Daar zag ik Ronald en Esther. Omdat we nat en koud waren gingen Esther en ik alvast op de fiets richting ons huisje. Onderweg schoot de kramp weer in mijn kuiten en ik moest me van mijn fiets laten vallen in het gras. Esther heeft mijn fiets van mij afgetild. Inmiddels kwam Ronald al aan die opperde de auto te halen. Esther was zo lief bij mij te blijven ondanks de kou en de verleidelijke sauna en douche die op ons stond te wachten.
Helaas waren de autosleutels onvindbaar en mocht ik bij Ronald achterop de fiets.
Bij ons huisje aangekomen gelijk de sauna in gegaan om weer warm te worden. Later die dag nog een overheerlijk massage gekregen door Ronald waardoor het gelijk al een stuk beter ging.
Na een welverdiende en heerlijke nacht was het tijd voor het laatste ontbijt om daarna onze tassen in te pakken. Ronald, Sylvia, Esther en ik zouden de boot nemen van half 1. Omdat er maximaal 1200 mensen op de boot mogen en er schijnbaar 1350 klaar stonden voor vertrek, mochten wij niet meer mee :-(
Dat werd twee uur verplicht wachten op de volgende boot. Gelijk de andere gebeld dat ze eerder moesten komen zodat zij niet "hun" boot ook zouden missen. Zaten we toch nog gezellig met z'n alle op dezelfde boot :-)
Na van iedereen afscheid genomen te hebben heeft Ronald mij voor de deur van mijn huis afgezet en de andere meiden richting huis gebracht.
Ondanks dat het lopen waardeloos ging heb ik echt een top weekend gehad.
Ronald, Sylvia, Silvia, Esther, Martien, Ellemieke en Edwin, heel veel dank hiervoor. Het was echt onvergetelijk.
Voor mijn polar gegevens (totaal oninteressant) klik HIER
Voor alle foto's van dit weekend klik HIER
(sommige gebruikte foto's zijn gemaakt door Ronald)
Sportieve groetjes,
Marcel
vrijdag 2 december 2011
Polar RCX 5 Multi
Ik heb nu de Polar 3 maanden kunnen gebruiken en een redelijke indruk gekregen van wat hij kan, maar ook wat hij niet kan. Dit uiteraard ten opzichte van mijn andere sporthorloge, de Garmin FR305.
Laten we alle onderdelen even afzonderlijk behandelen, waarbij ik het horloge zelf tot het laatste bewaar.
Borstband
Zoals ik al vertelde zit er bij de Polar RCX 5 een WearLink®+ Hybride borstband. Deze band heeft een zwembestendige zender en een zachte, comfortabele textiele band. Doordat de zender afneembaar is kun je de band na elke training goed uitspoelen (meenemen onder de douche) en worden de batterijen bespaard. Ik weet dat de nieuwe Garmin modellen ook een zachte borstband hebben, maar mijn FR305 heeft dit niet en dus heeft de Polarband zeker de voorkeur. In de zender zit een knoopcel batterij die je niet op kunt laden en moet vervangen als deze leeg is.
GPS Sensor
De G5 GPS sensor wordt geleverd met een zachte en flexibele armband. Je laad hem op via micro USB en kan volgeladen ongeveer 20 uur zijn werk doen. Nadat je hem aan hebt gezet heb je binnen een minuut GPS bereik en dit is t.o.v. mijn Garmin best snel. Ook binnenshuis heb ik met de Polar nog gewoon bereik.
Het grote verschil met de Polar RCX 5 en de Garmin FR 305 is dat bij de Garmin de GPS in het horloge is ingebouwd en bij de Polar is dit een losse zender. Het voordeel van een losse zender is dat het horloge dun kan blijven en de batterijen lang meegaan. Het nadeel is dat je een losse zender in een armband om je arm moet dragen.
Gegevens overdracht
Bij de Polar RCX 5 wordt een USB stick geleverd om draadloos je trainingen in de computer te kunnen zetten. Via polarpersonaltrainer kun je dan je trainingen bekijken. Naast je hartslag, tempo, automatische rondes en gelopen route, kun je ook de trainingsbelasting in de gaten houden. Dit analyseert het softwarepakket aan de hand van de hartslag zones. Je weet dus wanneer het verstandig is om weer te gaan trainen.
Eigenlijk heeft het horloge twee functies. Horloge en Sportfunctie. In de horloge stand werkt hij als elk ander normaal digitaal horloge. Tijd en datum op het scherm en middels het menu een wekfunctie.
Voordat je met de trainingen gaat beginnen kun je een aantal dingen instellen zoals je leeftijd, geslacht, gewicht en je hartslag zones. Via de ZoneOptimizer die in het horloge is ingebouwd kun je zien hoe je gesteldheid is op dat moment. Je hartslag zones worden hier dan ook op aangepast zodat je altijd optimaal traint.
Zoals al eerder gezegd is dit een multi horloge en kun je voor zowel lopen, fietsen als zwemmen diverse data velden aanmaken. Tijdens je training kun je makkelijk van dataveld en sport wisselen zonder de training te onderbreken.
Net zoals bij de Garmin heeft de Polar ook een vituele partner functie. De RacePace, zoals Polar dat noemt stelt je in staat om tegen een vooraf ingesteld tempo te gaan hardlopen. Zelf gebruik ik deze optie nooit eigenlijk, maar kan me voorstellen dat andere dit vaker gebruiken.
Ook de lap en de automatische lap (ronde) functie zijn aanwezig, zodat je naderhand via de pc exact de ronden tijden kunt bekijken.
Wat erg makkelijk is, is de heart touch functie. Hierbij kun je een functie koppelen aan het moment dat je het horloge bij je borstband houd. Dit is erg makkelijk om bijvoorbeeld de verlichting aan te laten gaan of het laten opschuiven van een dataveld.
Voor- en nadelen
De Polar RCX 5 Multi is een multi sporthorloge voor de triatleet (dat ben ik niet hoor). Hij is erg dun, mooi vormgegeven en je kunt hem ook na het sporten gewoon om houden en als 'normaal' horloge gebruiken. De software is uitgebreid en geeft veel informatie. Toch zijn er een aantal dingen die ik wel mis ten opzichte van mijn Garmin FR305.
Het licht kun je bijvoorbeeld niet continu laten branden. Zeker nu er vaak in het donker getraind wordt is dat lastig. Ook kun je in de Polar geen koersen zetten. Dit gebruik ik nog wel eens als ik een route uitstippel op onbekend terrein. Via een eenvoudig navigatiesysteem kun je dan niet verdwalen.
Ook gaat de Polar pas in de sport stand als je de training start. Dit houd in dat je op voorhand dus niet je hartslag kunt zien of het juiste dataveld alvast klaar zet. Ook na je training/wedstrijd kun je dus niet zien hoe snel je hartslag herstelt.
Ik heb dit als naar Polar toe gecommuniceerd. Ben benieuwd :-)
Conclusie
Al met al is de Polar een mooi sporthorloge met heel veel mogelijkheden. Hij is ook in het dagelijks leven goed te dragen en doet precies wat hij moet doen. Omdat ik geen multisporter ben gebruik ik deze functies van het horloge grotendeels niet. Helaas zit de functionaliteit die ik graag gebruik er juist weer niet op.
Puur voor het sport gebruik geef ik dus de voorkeur aan Garmin, maar voor overall gebruik wint de Polar het weer.
Sportieve groet,
Marcel
vrijdag 25 november 2011
Tussen NU en de 30 km van Schoorl
Deze week zijn we bij de club begonnen met een nieuw schema. Trainen voor de Groet uit Schoorl loop op 12 februari 2012.
Een prestatieloop van 30 km (nee, geen typfout).
Een aantal lopers in "onze" groep wilde deze 30 km loop graag doen en zo ontstond het idee om hier een aparte loopgroep voor te starten. Onze trainer maakte een aangepast schema die je HIER kun zien.
Zelf vind ik het schema helemaal top, lekker pittige intervallen en wat vaker duurlopen. Zelfs de halve marathon van Egmond is er in verweven. Na dit schema zijn we dan allemaal klaar om op zondag 12 februari de 30 kilometers te gaan lopen.
Voor dit alles staat me nog andere een leuke uitdaging te wachten, namelijk de halve marathon op Ameleland.
Samen met een paar gezellige hardlopers, @runningellemiek @SilviaVogelzang @runandrearunnl @e_stherd @runningronald @runsylrun en @martienmol, hebben we daar een huisje gehuurd waar we vanaf vrijdag tot en met zondag zijn.
Deze AdventureRun is op 17 december en volgens mij, naast een hele mooie loop ook best een pittige. Er zit ruim 5 km strand in en het grootste deel van het parcours is onverhard. Ook gaat dit mijn eerste halve marathon worden.
"Vanaf de start in het centrum van Nes gaan we via de Ballumerweg al snel het Kwekerijbos in met enkele pittige klimmetjes en scherpe bochten. Na ruim 3 km via het Westerpad kom je op het prachtige strand waar windkracht- en richting erg bepalend zijn. Tot paal 17 over het strand in oostelijke richting, misschien tegen de wind in beuken, het mulle zand van de strandovergang kom je na 10 km in het Oostbos. Via Klein Vaarwater, de Kooiweg en Kooiplaats naar het Oostelijkste punt van de route waar de Waddenzee is bereikt. De route terug gaat via de binnenkant van de dijk via het dorpje Buren, op 2,5 km voor de finish. Bij goede wind is de speaker al te horen en kan de laatste versnelling worden ingezet voor de sfeervolle finish in Nes."
De 30 km van de Groet uit Schoorl is gelukkig nog een eind weg, maar die ga ik, net zoals de twee daarvoor geplande halve marathons, met volste vertrouwen tegemoet.
Met sportieve groet,
Marcel
Een prestatieloop van 30 km (nee, geen typfout).
Zelf vind ik het schema helemaal top, lekker pittige intervallen en wat vaker duurlopen. Zelfs de halve marathon van Egmond is er in verweven. Na dit schema zijn we dan allemaal klaar om op zondag 12 februari de 30 kilometers te gaan lopen.
Voor dit alles staat me nog andere een leuke uitdaging te wachten, namelijk de halve marathon op Ameleland.
Samen met een paar gezellige hardlopers, @runningellemiek @SilviaVogelzang @runandrearunnl @e_stherd @runningronald @runsylrun en @martienmol, hebben we daar een huisje gehuurd waar we vanaf vrijdag tot en met zondag zijn.
Deze AdventureRun is op 17 december en volgens mij, naast een hele mooie loop ook best een pittige. Er zit ruim 5 km strand in en het grootste deel van het parcours is onverhard. Ook gaat dit mijn eerste halve marathon worden.
De 30 km van de Groet uit Schoorl is gelukkig nog een eind weg, maar die ga ik, net zoals de twee daarvoor geplande halve marathons, met volste vertrouwen tegemoet.
Met sportieve groet,
Marcel
maandag 21 november 2011
Zevenheuvelenloop
Het blijft evengoed toch wat om zondag ochtend vroeg de wekker te moeten zetten, maar voor dit soort evenementen heb ik het er graag voor over. Om kwart over negen werden we verwacht bij AV Zaanland waar we met twee touringbussen om half tien zouden vertrekken.
De traditie in de bus is vooral de terug weg zichtbaar, want iedereen zorgt voor hapjes en drankjes die je al snel doet vergeten dat je met een atletiek vereniging op stap bent.
Rond elf uur kwamen we aan in Nijmegen. Omdat ik had afgesproken met Ruben en Wendy, een kleine tweetup, ben ik niet meegegaan naar de chinees waar de mede AV lopers een bakkie koffie gingen drinken.
Na wat gezellig geklets ben ik terug gegaan naar de bus om me daar om te kleden en klaar te maken voor de 15 km. Omdat het hier stralend mooi weer was met zon en een strak blauwe lucht besloot ik in korte tight en korte mouwen te gaan.
We liepen naar de start en om 13:13 werden we los gelaten.
Ik had mij voorgenomen om niet te snel te starten. De eerste 5 km zijn vals plat en je kunt je er goed op stuk lopen. Ik wilde op 4:40 eindigen en liep de eerst 5 km op 4:50. Daarna ging het heuvel op en heuvel af en zeker op de afdalingen is aardig wat winst te behalen.
Wederom 2 minuten af van mijn PR op de 15 km.
Na de finish kreeg ik gelijk een sms van mijn vrouw, die had mij gezien op de PC live stream en via de automatische sms service mijn tijd doorgekregen.
Terug bij de bus lekker opgefrist en omgekleed om omstreeks 4 uur weer richting huis te vertrekken. En toen kwamen de hapjes en drankjes. Volgens mij had echt iedereen wel wat meegenomen zoals kaas, worst, chips, mandarijnen, olijven, cake, witte en rode wijn, roze, amaretto, bier en nog heul heul heul heul veel meer.
Door de mist duurde de terugreis wat langer dan normaal, maar dat maakte allang niet meer uit *hik*
Aangekomen bij de vereniging stond mijn lieve vrouw op mij te wachten om mij weer veilig thuis te brengen met de auto :-)
28e ABM AMRO
Zevenheuvelenloop
Marcel Mol, Start 13:17:19
5 km 24:21 netto
10 km 47:33 netto
15 km 1:10:25 netto
Polar gegevens van mijn loop #klik
zondag 6 november 2011
De Zilveren Turfloop
Vandaag moest het gebeuren.........
Al en paar weken geleden had ik mij ingeschreven voor de Zilveren Turfloop in Mijdrecht. Een mooie 10 kilometer loop waar ik mijn oude PR wilde laten sneuvelen. Samen met Ruben (@RubenRent) gingen we 's morgens vroeg die kant op om daar Ronald (@RunningRonald) en Nesrine (@Runnes) te ontmoeten. Ook Wendy (@RunningRepel) was aanwezig en leuk om iedereen even IRL te ontmoeten.
Ronald ging Nesrine hazen voor een sub 40, Ruben ging voor een sub 39 en ik ging voor een tijd onder de 47:02. Deze tijd is nog van de Zaankanterloop 2010, dus het was wel een keertje tijd om daar wat aan te doen.
Het weer was perfect, het parcours was perfect en dus kon het haast niet fout gaan.
Ruben was om half 9 bij me en samen reden we richting de sporthal in Mijdrecht. Daar aangekomen hebben we onze startnummers opgehaald en voor dat we het doorhadden waren Ronald en Nesrine ook gearriveerd. Gezellig aan de klets ging de tijd snel en na een paar sanitaire stops was het tijd om warm te lopen.
Even voor 11 uur gingen we naar de start, alwaar we om 11 uur exact werden losgelaten.
De eerste kilometer ging eigenlijk te snel. Daar tuin ik toch elke keer weer in en heb me er al meerdere keren op stuk gelopen.
De tweede en derde kilometer liep ik nog steeds boven mijn streeftijd, maar door de snelle start ging dat in de resterende kilometers er toch wel onder.
Het was een mooi vlak parcours, alleen bij kilometer punt 7 was er een stukje vals plat omhoog. Hier moest ik aardig inleveren, maar gelukkig gingen we daarna voor de wind verder en werd daardoor dus een beetje geholpen.
Op mijn horloge zat ik op dat moment op een gemiddeld tempo van 4:31, wat zou betekenen dat ik net niet in 45 minuten binnen zou zijn. Gelukkig kon ik de laatste kilometers dit tempo vasthouden en liep dus een
VETTE PR van 45:17. Bijna 2 minuten van mijn oude tijd af.
Ook de andere hebben vandaag een TOP prestatie geleverd en een dikke PR gelopen. Nesrine, gehaast door Ronald, liep 39:14 en Ruben 38:10. Wat een kanjers toch......
Nesrine haalde met haar tijd zelfs de 2de plaats :-)
Iedereen bedankt voor de gezellige dag. Vond het top om jullie IRL te mogen ontmoeten en weet niet of ik het zonder jullie support ook had gered.
Hier nog even de link naar mijn Polar gegevens :-)
En hier naar een youtube verslag van de dag
Al en paar weken geleden had ik mij ingeschreven voor de Zilveren Turfloop in Mijdrecht. Een mooie 10 kilometer loop waar ik mijn oude PR wilde laten sneuvelen. Samen met Ruben (@RubenRent) gingen we 's morgens vroeg die kant op om daar Ronald (@RunningRonald) en Nesrine (@Runnes) te ontmoeten. Ook Wendy (@RunningRepel) was aanwezig en leuk om iedereen even IRL te ontmoeten.
Ronald ging Nesrine hazen voor een sub 40, Ruben ging voor een sub 39 en ik ging voor een tijd onder de 47:02. Deze tijd is nog van de Zaankanterloop 2010, dus het was wel een keertje tijd om daar wat aan te doen.
Het weer was perfect, het parcours was perfect en dus kon het haast niet fout gaan.
Ruben was om half 9 bij me en samen reden we richting de sporthal in Mijdrecht. Daar aangekomen hebben we onze startnummers opgehaald en voor dat we het doorhadden waren Ronald en Nesrine ook gearriveerd. Gezellig aan de klets ging de tijd snel en na een paar sanitaire stops was het tijd om warm te lopen.
Even voor 11 uur gingen we naar de start, alwaar we om 11 uur exact werden losgelaten.
De eerste kilometer ging eigenlijk te snel. Daar tuin ik toch elke keer weer in en heb me er al meerdere keren op stuk gelopen.
De tweede en derde kilometer liep ik nog steeds boven mijn streeftijd, maar door de snelle start ging dat in de resterende kilometers er toch wel onder.
Het was een mooi vlak parcours, alleen bij kilometer punt 7 was er een stukje vals plat omhoog. Hier moest ik aardig inleveren, maar gelukkig gingen we daarna voor de wind verder en werd daardoor dus een beetje geholpen.
Op mijn horloge zat ik op dat moment op een gemiddeld tempo van 4:31, wat zou betekenen dat ik net niet in 45 minuten binnen zou zijn. Gelukkig kon ik de laatste kilometers dit tempo vasthouden en liep dus een
VETTE PR van 45:17. Bijna 2 minuten van mijn oude tijd af.
Ook de andere hebben vandaag een TOP prestatie geleverd en een dikke PR gelopen. Nesrine, gehaast door Ronald, liep 39:14 en Ruben 38:10. Wat een kanjers toch......
Nesrine haalde met haar tijd zelfs de 2de plaats :-)
Iedereen bedankt voor de gezellige dag. Vond het top om jullie IRL te mogen ontmoeten en weet niet of ik het zonder jullie support ook had gered.
Hier nog even de link naar mijn Polar gegevens :-)
En hier naar een youtube verslag van de dag
zondag 2 oktober 2011
TwitterRun met Martin en Yvonne
Wat is twitter toch een mooi medium. Sinds ik op twitter te vinden/volgen ben heb ik het aantal mensen die ik volg aardig uitgebreid met hardlopers. Gezellige mensen waar je lekker mee kunt kletsen en leuke ervaringen mee kunt delen.
Na een mooi rondje gezien te hebben wat Yvonne (@langzaamaan) gelopen had van ongeveer 17 km ontstond bij Martin (@MartinBeverwijk) het idee om dit zelfde rondje eens een keer samen te gaan lopen. Dit gelezen te hebben heb ik mezelf opgedrongen en mocht gelukkig ook spontaan mee :-)
Yvonne is een echte #vroegevogel en wilde het liefst voor dag en dauw gaan. Zelf ben ik een echte uitslaper, dus het compromis werd tien uur. Martin zou tien uur bij de watertoren in Westzaan staan en Yvonne kwam om kwart voor tien mij ophalen zodat we samen konden oplopen richting Martin.
Op een lekker relaxed tempo zijn we, na een kort kennismakingsgesprek, van 'start' gegaan. Het weer was echt super en de omgeving prachtig. Gezellig kletsende liepen we de kilometers voorbij en bedachten we dat er nog wel even een foto gemaakt moest worden van ons drieën. Gelukkig zijn er met dit weer wandelaars genoeg en vonden dan ook iemand bereid dit voor ons te doen. Zie hieronder het resultaat :-)
Na ongeveer 15 kilometer liepen we richting Yvonne haar huis (wat woon je mooi zeg) waar we een heerlijk kopje koffie hebben gedronken en een lekker fris glas water (nog bedankt).
Na de koffie zijn Martin en ik weer verder/terug gegaan richting de watertoren in Westzaan, waar Martin zijn auto stond. Na ook van Martin afscheid te hebben genomen ben ik weer richting huis gelopen.
Alles bij elkaar mag ik toch weer 22 kilometer aan mijn totaal toevoegen.
Martin en Yvonne, super bedankt voor deze gezellige dag. Ik vond het erg gezellig en de volgende keer gaan we zeker de duinen in.
Sportieve groet,
Marcel
Na een mooi rondje gezien te hebben wat Yvonne (@langzaamaan) gelopen had van ongeveer 17 km ontstond bij Martin (@MartinBeverwijk) het idee om dit zelfde rondje eens een keer samen te gaan lopen. Dit gelezen te hebben heb ik mezelf opgedrongen en mocht gelukkig ook spontaan mee :-)
Yvonne is een echte #vroegevogel en wilde het liefst voor dag en dauw gaan. Zelf ben ik een echte uitslaper, dus het compromis werd tien uur. Martin zou tien uur bij de watertoren in Westzaan staan en Yvonne kwam om kwart voor tien mij ophalen zodat we samen konden oplopen richting Martin.
Op een lekker relaxed tempo zijn we, na een kort kennismakingsgesprek, van 'start' gegaan. Het weer was echt super en de omgeving prachtig. Gezellig kletsende liepen we de kilometers voorbij en bedachten we dat er nog wel even een foto gemaakt moest worden van ons drieën. Gelukkig zijn er met dit weer wandelaars genoeg en vonden dan ook iemand bereid dit voor ons te doen. Zie hieronder het resultaat :-)
Na ongeveer 15 kilometer liepen we richting Yvonne haar huis (wat woon je mooi zeg) waar we een heerlijk kopje koffie hebben gedronken en een lekker fris glas water (nog bedankt).
Na de koffie zijn Martin en ik weer verder/terug gegaan richting de watertoren in Westzaan, waar Martin zijn auto stond. Na ook van Martin afscheid te hebben genomen ben ik weer richting huis gelopen.
Alles bij elkaar mag ik toch weer 22 kilometer aan mijn totaal toevoegen.
Martin en Yvonne, super bedankt voor deze gezellige dag. Ik vond het erg gezellig en de volgende keer gaan we zeker de duinen in.
Sportieve groet,
Marcel
maandag 19 september 2011
Dam tot Damloop
Afgelopen zondag was de 27ste editie van de Dam tot Damloop. Voor mij zou het de 2de worden. Ik ben wat later begonnen met deze leuke sport :-)
Vorige jaar liep ik hem in 1:23:11 en wilde hem deze keer onder de 1:20 lopen.
Zoals wellicht bij iedereen zat de ochtend stress er al snel in. Logistiek was het namelijk nog een hele onderneming om alles en iedereen op de juiste tijd en plaats te krijgen. Als eerste moesten we met de auto naar vrienden nabij de Zuiddijk in Zaandam. Niet te laat, want de verkeersbegeleiders laten al snel geen auto's meer toe. Aangekomen bij deze vrienden een kopje koffie en richting de Vang, waar "onze" touring bus om kwart voor tien zou vertrekken. Ondertussen ging mijn vrouw met mijn zoon ook richting start van de 4 EM.
Aangekomen in Amsterdam liepen we met een groepje richting de start om daar het afschieten van de wedstrijd lopers te kunnen zien. Omdat we zelf om half twaalf moesten starten was het nog krap tijd om na hun startschot onze kleding in te leveren en weer terug te keren naar ons startvak. Nadat iedereen nog even een sanitaire stop had gemaakt stonden we net 5 minuten voor tijd in ons vak.
Na het startschot gingen we rustig de IJ-tunnel in. Niet te snel beginnen, want dat had me vorige week bij de Zaankanterloop de kop gekost. Het gehele parcours liep ik eigenlijk heerlijk, ondanks de regen die soms met bakken uit de hemel kwam. Voor de toeschouwers minder leuk, maar ik had er weinig last van.
Helaas bleek bij de finish dat ik mijn beoogde tijd net niet gehaald had. Toch te voorzichtig begonnen. Mijn doorkomsttijd op de 5 km was 2 minuten meer dan de tussentijden op de 10 en 15 km. Ik finishte op 1:21:21 en dit had dus wellicht onder de 1:20 kunnen zijn. Jammer, maar niets aan te doen. Een leer momentje voor de volgende keer.
Net na de finish hoor ik ineens "Hey Marcel". Staat Ruben (@RubenRent) naast me. Altijd leuk om tweeps ook een keer IRL te ontmoeten. We hebben even kort gesproken, maar zie hem binnenkort weer bij de Zilveren Turfloop.
Na mijn kleding te hebben opgehaald en even lekker gedoucht te hebben zijn we, onder het genot van een biertje, nog even gaan kijken op de Zuiddijk.
Tussen de bekende en onbekende die we aan het aanmoedigen waren zie ik zomaar Martin (@MartinBeverwijk) langs lopen. Top tijden gelopen mannen. Doe ik voorlopig nog niet na.
Mijn zoon heeft de 4 EM trouwens gelopen in 31:59, dus met ruim 12 km/uur en daar ben ik zeer trots op.
Mijn finish positie ten opzichte van de andere lopers
Sportieve groetjes,
Marcel
Vorige jaar liep ik hem in 1:23:11 en wilde hem deze keer onder de 1:20 lopen.
Zoals wellicht bij iedereen zat de ochtend stress er al snel in. Logistiek was het namelijk nog een hele onderneming om alles en iedereen op de juiste tijd en plaats te krijgen. Als eerste moesten we met de auto naar vrienden nabij de Zuiddijk in Zaandam. Niet te laat, want de verkeersbegeleiders laten al snel geen auto's meer toe. Aangekomen bij deze vrienden een kopje koffie en richting de Vang, waar "onze" touring bus om kwart voor tien zou vertrekken. Ondertussen ging mijn vrouw met mijn zoon ook richting start van de 4 EM.
Aangekomen in Amsterdam liepen we met een groepje richting de start om daar het afschieten van de wedstrijd lopers te kunnen zien. Omdat we zelf om half twaalf moesten starten was het nog krap tijd om na hun startschot onze kleding in te leveren en weer terug te keren naar ons startvak. Nadat iedereen nog even een sanitaire stop had gemaakt stonden we net 5 minuten voor tijd in ons vak.
Na het startschot gingen we rustig de IJ-tunnel in. Niet te snel beginnen, want dat had me vorige week bij de Zaankanterloop de kop gekost. Het gehele parcours liep ik eigenlijk heerlijk, ondanks de regen die soms met bakken uit de hemel kwam. Voor de toeschouwers minder leuk, maar ik had er weinig last van.
Helaas bleek bij de finish dat ik mijn beoogde tijd net niet gehaald had. Toch te voorzichtig begonnen. Mijn doorkomsttijd op de 5 km was 2 minuten meer dan de tussentijden op de 10 en 15 km. Ik finishte op 1:21:21 en dit had dus wellicht onder de 1:20 kunnen zijn. Jammer, maar niets aan te doen. Een leer momentje voor de volgende keer.
Net na de finish hoor ik ineens "Hey Marcel". Staat Ruben (@RubenRent) naast me. Altijd leuk om tweeps ook een keer IRL te ontmoeten. We hebben even kort gesproken, maar zie hem binnenkort weer bij de Zilveren Turfloop.
Na mijn kleding te hebben opgehaald en even lekker gedoucht te hebben zijn we, onder het genot van een biertje, nog even gaan kijken op de Zuiddijk.
Tussen de bekende en onbekende die we aan het aanmoedigen waren zie ik zomaar Martin (@MartinBeverwijk) langs lopen. Top tijden gelopen mannen. Doe ik voorlopig nog niet na.
Mijn zoon heeft de 4 EM trouwens gelopen in 31:59, dus met ruim 12 km/uur en daar ben ik zeer trots op.
Sportieve groetjes,
Marcel
donderdag 15 september 2011
Herzog kousen en Zaankanterloop
Ik moet toegeven.....bloggen is niet mijn sterkste kant. Maar al te vaak zit ik achter de computer met het idee een verhaaltje te schrijven, maar er komt steeds niets uit mijn toetsenbord. Sommige mensen kunnen hele verhalen vertellen terwijl er niets gebeurt en is het nog leuk om te lezen ook. Voor mij geldt dat niet. Er gebeurt genoeg, maar om dit fatsoenlijk op papier te zetten....
Zoals jullie wellicht weten loop ik al een tijdje met gevoelige schenen en daarbij is de laatste tijd ook een vermoeide rechter enkel bijgekomen. Omdat meerdere bezoeken aan de fysio eigenlijk nog niet geholpen heeft heb ik besloten om een paar Herzog compressiekousen aan te schaffen. Ik heb hier nu 3 keer mee gelopen en je zult het niet geloven, maar het helpt. Mijn schenen voel ik nagenoeg niet meer en ook mijn enkel vermoeidheid is een stuk minder. Zelfs na de wedstrijd van afgelopen zaterdag had ik geen last.
Afgelopen zaterdag - Zaankanterloop - 10 km - drukkend warm - streeftijd 45 min
Als laatste voorproefje op de Dam tot Damloop organiseert AV Zaanland de Zaankanterloop. Een regionaal loopje van 10 km. De start is op de 400 meter baan en via de westzijde - oostzijde eindigen we in het centrum van Zaandam.
Het was erg warm die dag en zelfs 's avonds 7 uur voor de start was het nog ruim 20 graden. Tijdens het inlopen gutste het zweet al van mijn hoofd. Samen met een maatje van de club zouden we voor de 45 minuten gaan. Mijn PR ligt op 47:02, dus er moest aardig wat vanaf.
Na de start ging het eigenlijk gelijk mis. De eerste km ging mijn hartslag al tot boven de 170 en werd naarmate de kilometers voorbij gingen alleen maar hoger. Bij de 5 km doorkomst was mijn tussentijd 22:40 dus aardig op schema....dat dan weer wel.
Helaas ging het toen ook gelijk mis. Het hijgen begon en mij hartslag was veels te hoog. De laatste kilometer zat ik op een gemiddelde van 193 met een Hfmax van 195 terwijl ik altijd dacht dat mij Hfmax op 185 lag :-)
Na de finish kreeg ik gelijk kippenvel wat duid op oververhitting. Ik was echt over de top gegaan en niet eens mijn beoogde tijd gelopen. Sterker nog, vorig jaar was ik sneller :-(
De Dam tot Damloop komt er bijna aan.Ik heb mij voorgenomen deze loop lekker te lopen. Te genieten van alles wat er om je heen gebeurt en een andere (snellere) loop te gebruiken om een tijd neer te zetten.
Sportieve groetjes,
Marcel
Zoals jullie wellicht weten loop ik al een tijdje met gevoelige schenen en daarbij is de laatste tijd ook een vermoeide rechter enkel bijgekomen. Omdat meerdere bezoeken aan de fysio eigenlijk nog niet geholpen heeft heb ik besloten om een paar Herzog compressiekousen aan te schaffen. Ik heb hier nu 3 keer mee gelopen en je zult het niet geloven, maar het helpt. Mijn schenen voel ik nagenoeg niet meer en ook mijn enkel vermoeidheid is een stuk minder. Zelfs na de wedstrijd van afgelopen zaterdag had ik geen last.
Afgelopen zaterdag - Zaankanterloop - 10 km - drukkend warm - streeftijd 45 min
Als laatste voorproefje op de Dam tot Damloop organiseert AV Zaanland de Zaankanterloop. Een regionaal loopje van 10 km. De start is op de 400 meter baan en via de westzijde - oostzijde eindigen we in het centrum van Zaandam.
Het was erg warm die dag en zelfs 's avonds 7 uur voor de start was het nog ruim 20 graden. Tijdens het inlopen gutste het zweet al van mijn hoofd. Samen met een maatje van de club zouden we voor de 45 minuten gaan. Mijn PR ligt op 47:02, dus er moest aardig wat vanaf.
Na de start ging het eigenlijk gelijk mis. De eerste km ging mijn hartslag al tot boven de 170 en werd naarmate de kilometers voorbij gingen alleen maar hoger. Bij de 5 km doorkomst was mijn tussentijd 22:40 dus aardig op schema....dat dan weer wel.
Helaas ging het toen ook gelijk mis. Het hijgen begon en mij hartslag was veels te hoog. De laatste kilometer zat ik op een gemiddelde van 193 met een Hfmax van 195 terwijl ik altijd dacht dat mij Hfmax op 185 lag :-)
Na de finish kreeg ik gelijk kippenvel wat duid op oververhitting. Ik was echt over de top gegaan en niet eens mijn beoogde tijd gelopen. Sterker nog, vorig jaar was ik sneller :-(
De Dam tot Damloop komt er bijna aan.Ik heb mij voorgenomen deze loop lekker te lopen. Te genieten van alles wat er om je heen gebeurt en een andere (snellere) loop te gebruiken om een tijd neer te zetten.
Sportieve groetjes,
Marcel
maandag 20 juni 2011
Het werd weer eens tijd......
......voor een verhaaltje.
Het is al weer even geleden dat ik hier wat heb geschreven. Niet uit tijdgebrek hoor, alleen er is niet echt veel gebeurt. Tenminste.....
Na de Zandvoort Circuit Run had ik mij ingeschreven voor de halve marathon in Den Helder. Ik zou deze gaan lopen met een maatje, maar die had op het laatste moment afgezegd. Omdat ik ook met een blessure liep had ik gesloten die niet te gaan lopen.
Met die blessure ging het allemaal wel rustig aan wat beter en toen ik goed en wel weer wat kilometers kon maken besloot ik een paar nieuwe schoenen te kopen. Ik loop nu al sinds het begin op Asics GT2150 en wilde eigenlijk eens een ander merk proberen. Vraag me niet waarom, wellicht dat een ander merk schoen nog beter/lekkerder loopt.
Inmiddels had ik me ook weer ingeschreven voor een halve marathon, de stoomtramloop. Een leuke loop van Medemblik naar Hoorn. Je verzameld in Hoorn, waarna je met de stoomtram naar Medemblik wordt gebracht. Vanuit Medemblik loop je dan de 21,1 km terug naar Hoorn.
Omdat ik nog een kortingsbon van Run2Day had liggen ben ik naar deze winkel in Utrecht gegaan en heb na een loopanalyse een paar Saucony Progrid Guide 4 gekocht.
De volgende dag gelijk uitgetest en een klein rondje gelopen. Na afloop had ik meteen last van de binnenkant van mijn wreef. Ik dacht nog dat ik de schoenen te strak geveterd had, maar na nog twee loopjes bleek toch dat de pijn serieuzer was. Dit ga je niet menen......weer blessure.....
De saucony's bieden minder ondersteuning voor mijn voeten en daar reageerde ze gelijk op.
Gelukkig kon ik de schoenen ruilen en heb nu maar gewoon weer Asics GT2160 genoemen. Deze lopen vertrouwd en de pijn wordt weer langzaam minder, maar wederom kon ik mijn eerste halve op mijn buik schrijven.
Vandaag heb ik me wederom ingeschreven voor een halve marathon. Deze keer weer een hele mooie. De AdventureRun op Ameland. Samen met een paar gezellige tweeps @runningellemiek @SilviaVogelzang @runandrearunnl @e_stherd @runningronald @runsylrun en @martienmol gaan we daar de boel op stelten zetten en deze keer ben ik er zeker bij :-)
Sportieve groetjes,
Marcel
Het is al weer even geleden dat ik hier wat heb geschreven. Niet uit tijdgebrek hoor, alleen er is niet echt veel gebeurt. Tenminste.....
Na de Zandvoort Circuit Run had ik mij ingeschreven voor de halve marathon in Den Helder. Ik zou deze gaan lopen met een maatje, maar die had op het laatste moment afgezegd. Omdat ik ook met een blessure liep had ik gesloten die niet te gaan lopen.
Met die blessure ging het allemaal wel rustig aan wat beter en toen ik goed en wel weer wat kilometers kon maken besloot ik een paar nieuwe schoenen te kopen. Ik loop nu al sinds het begin op Asics GT2150 en wilde eigenlijk eens een ander merk proberen. Vraag me niet waarom, wellicht dat een ander merk schoen nog beter/lekkerder loopt.
Inmiddels had ik me ook weer ingeschreven voor een halve marathon, de stoomtramloop. Een leuke loop van Medemblik naar Hoorn. Je verzameld in Hoorn, waarna je met de stoomtram naar Medemblik wordt gebracht. Vanuit Medemblik loop je dan de 21,1 km terug naar Hoorn.
Omdat ik nog een kortingsbon van Run2Day had liggen ben ik naar deze winkel in Utrecht gegaan en heb na een loopanalyse een paar Saucony Progrid Guide 4 gekocht.
De volgende dag gelijk uitgetest en een klein rondje gelopen. Na afloop had ik meteen last van de binnenkant van mijn wreef. Ik dacht nog dat ik de schoenen te strak geveterd had, maar na nog twee loopjes bleek toch dat de pijn serieuzer was. Dit ga je niet menen......weer blessure.....
De saucony's bieden minder ondersteuning voor mijn voeten en daar reageerde ze gelijk op.
Gelukkig kon ik de schoenen ruilen en heb nu maar gewoon weer Asics GT2160 genoemen. Deze lopen vertrouwd en de pijn wordt weer langzaam minder, maar wederom kon ik mijn eerste halve op mijn buik schrijven.
Vandaag heb ik me wederom ingeschreven voor een halve marathon. Deze keer weer een hele mooie. De AdventureRun op Ameland. Samen met een paar gezellige tweeps @runningellemiek @SilviaVogelzang @runandrearunnl @e_stherd @runningronald @runsylrun en @martienmol gaan we daar de boel op stelten zetten en deze keer ben ik er zeker bij :-)
Sportieve groetjes,
Marcel
dinsdag 26 april 2011
Buitenspelen tussen de bollen
Het voordeel van kamperen in de bollenstreek is dat je er deze tijd volop van kunt genieten. Alle velden staan momenteel in volle bloei en het ruikt er dan ook heerlijk.
Zelfs onze volendamse bekende zijn vertegenwoordig zoals je op onderstaande foto kunt zien :-)
Afgelopen zondag zou het weer een warme dag worden dus besloot ik om niet al te laat te gaan lopen. Thuis al de route uitgezet en in mijn Garmin geschoten. Ik had twee variaties, één van 14 km en één van 17 km. Ik zou wel zien hoe het ging.
Half 11, niet echt vroeg, maar voor op de camping vroeg zat, ging ik op weg. Ik had mezelf beloofd een rustig tempo te gaan lopen, zo rond de 5:30 min/km. Lekker genieten, mijn hartslag laag houden en niet onbelangrijk, ik liep voor het eerst een duurloop op mijn podologische inlays (steunzolen).
Het ging perfect en de kilometers gingen gemakkelijk voorbij. Op het punt van 14 km of 17 km nam ik dus zonder aarzelen de 17 km route.
Nog geen 500 meter verder kreeg ik ineens last van mijn rug, zo erg dat ik besloot om te keren voor de 14 km afstand. Het gekke was dat nog geen 500 meter na het keren de pijn weer verdween. Ik besloot om wederom te keren en alsnog voor de 17 km te gaan. Het was maar goed dat het net daar niet zo druk was, volgens mij zag het er niet uit (heen en weer en nog een keer).
Achteraf hoorde ik dat hoogstwaarschijnlijk de zolen de rugklachten veroorzaken. Mijn lichaam is er nog niet aan gewend en dus zal dat de volgende keer minder zijn.
Al met al weer heerlijk gelopen in het mooie Groote Keeten, 't Zand en Callantsoog waar er nog zeker vele zullen volgen :-)
Hieronder nog even de route voor de liefhebber.
Sportieve groetjes,
Marcel
Zelfs onze volendamse bekende zijn vertegenwoordig zoals je op onderstaande foto kunt zien :-)
Afgelopen zondag zou het weer een warme dag worden dus besloot ik om niet al te laat te gaan lopen. Thuis al de route uitgezet en in mijn Garmin geschoten. Ik had twee variaties, één van 14 km en één van 17 km. Ik zou wel zien hoe het ging.
Half 11, niet echt vroeg, maar voor op de camping vroeg zat, ging ik op weg. Ik had mezelf beloofd een rustig tempo te gaan lopen, zo rond de 5:30 min/km. Lekker genieten, mijn hartslag laag houden en niet onbelangrijk, ik liep voor het eerst een duurloop op mijn podologische inlays (steunzolen).
Het ging perfect en de kilometers gingen gemakkelijk voorbij. Op het punt van 14 km of 17 km nam ik dus zonder aarzelen de 17 km route.
Nog geen 500 meter verder kreeg ik ineens last van mijn rug, zo erg dat ik besloot om te keren voor de 14 km afstand. Het gekke was dat nog geen 500 meter na het keren de pijn weer verdween. Ik besloot om wederom te keren en alsnog voor de 17 km te gaan. Het was maar goed dat het net daar niet zo druk was, volgens mij zag het er niet uit (heen en weer en nog een keer).
Achteraf hoorde ik dat hoogstwaarschijnlijk de zolen de rugklachten veroorzaken. Mijn lichaam is er nog niet aan gewend en dus zal dat de volgende keer minder zijn.
Al met al weer heerlijk gelopen in het mooie Groote Keeten, 't Zand en Callantsoog waar er nog zeker vele zullen volgen :-)
Hieronder nog even de route voor de liefhebber.
Sportieve groetjes,
Marcel
vrijdag 22 april 2011
Dam tot Damloop Arrangement
Afgelopen week is het Dam tot Damloop arrangement weer begonnen bij atletiek vereniging AV Zaanland. Iedereen die dat wilt kan zich daarvoor inschrijven om zodoende klaargestoomd te worden voor de 10 EM in September. Veel mensen hebben eerst de Start to Run gedaan, andere (zoals ik) doen alleen het arrangement en heel veel lopers zijn al lid van de vereniging en nemen dit arrangement erbij.
Afgelopen dinsdag was de eerste training. De starters beginnen in loopgroep 1a en 1b waar je vanaf scratch begint en zelf ben ik met loopgroep 3 meegegaan. Deze groep bestaat uit gevorderde lopers die rond de 12 km per uur lopen.
Het begon gelijk met een pittige interval training. Wel lekker weer hoor, intervallen. Zelf doe je dat toch veel minder snel. Helaas merkte ik ook dat door de snelle intervallen mijn blessure weer een klein beetje begon op te spelen. Beetje rustig aan dus de volgende keer.
Afgelopen donderdag zouden we op de baan blijven, maar door de grote drukte zijn we lekker de weg op gegaan. Een rustig duurloopje (6 min/km) met steeds 1 min. versnellen erin. Het doel van deze training is dat je even gaat lopen met een zuurstof schuld en je de ATP (adenosine trifosfaat) aanspreekt zonder dat er verzuring optreed. Na deze minuut even wandelen en weer rustig lopen zodat je lichaam kan herstellen en de ATP voorraad weer kan aanvullen.
Het is trouwens best interessant om eens wat meer te lezen over hoe je lichaam omgaat met bewegingsenergie. Ik zal daar binnenkort eens een stukje over schrijven.
Sportieve groetjes,
Marcel
Afgelopen dinsdag was de eerste training. De starters beginnen in loopgroep 1a en 1b waar je vanaf scratch begint en zelf ben ik met loopgroep 3 meegegaan. Deze groep bestaat uit gevorderde lopers die rond de 12 km per uur lopen.
Het begon gelijk met een pittige interval training. Wel lekker weer hoor, intervallen. Zelf doe je dat toch veel minder snel. Helaas merkte ik ook dat door de snelle intervallen mijn blessure weer een klein beetje begon op te spelen. Beetje rustig aan dus de volgende keer.
Afgelopen donderdag zouden we op de baan blijven, maar door de grote drukte zijn we lekker de weg op gegaan. Een rustig duurloopje (6 min/km) met steeds 1 min. versnellen erin. Het doel van deze training is dat je even gaat lopen met een zuurstof schuld en je de ATP (adenosine trifosfaat) aanspreekt zonder dat er verzuring optreed. Na deze minuut even wandelen en weer rustig lopen zodat je lichaam kan herstellen en de ATP voorraad weer kan aanvullen.
Het is trouwens best interessant om eens wat meer te lezen over hoe je lichaam omgaat met bewegingsenergie. Ik zal daar binnenkort eens een stukje over schrijven.
Sportieve groetjes,
Marcel
zondag 3 april 2011
Lekker op de camping
Dit weekend is ons voorseizoen begonnen. Elk jaar vanaf 1 April mogen we de caravan weer richting 'onze'camping in Groote Keeten rijden. We kunnen daar dan elk weekend, Hemelvaart, Pasen, Pinksteren en de Meivakantie genieten van onze welverdiende rust.
Gisteren was het dan eindelijk weer zover. Nadat de kinderen klaar waren met sporten zijn we richting de camping gereden. Daar aangekomen de hele handel neergezet en opgetuigd. Er stond nog behoorlijk wat wind (meestal wel langs de kust) en dus viel het opzetten van de voortent nog best tegen. Gelukkig waren er veel helpende handen en dus is alles toch nog goed gekomen.
Met voorbedachte raden had ik mijn sportkleding meegenomen om vandaag mijn eerste rondje vanuit de camping te kunnen lopen. Thuis heb ik al wat routes uitgestippeld via afstandmeten.nl, dus nu alleen nog goed opletten en gaan.
Deze keer zou het een 14 km rondje worden. Vanuit de camping richting het plaatsje 't Zand. Vanuit daar dwars door de landerijen richting Callandsoog om via de duinen weer terug te lopen naar de camping.
Over een paar weken zijn alle bollenvelden in bloei en wordt de omgeving nog mooier dan hij nu al is.
Volgende week zijn we uiteraard weer op de camping en dan is zondag de HM van Den Helder. Zoals jullie wellicht al weten heb ik de HM afstand omgezet in de 13,7 km omdat ik door mijn blessure te weinig kilometers heb gemaakt. Uiteraard maakt de loop er niet minder gezellig om.
Ik hoop een mooie tijd neer te kunnen zetten, zo rond de 1:10 en mijn eerste halve komt de volgende keer wel :-)
Sportieve groetjes,
Marcel
Gisteren was het dan eindelijk weer zover. Nadat de kinderen klaar waren met sporten zijn we richting de camping gereden. Daar aangekomen de hele handel neergezet en opgetuigd. Er stond nog behoorlijk wat wind (meestal wel langs de kust) en dus viel het opzetten van de voortent nog best tegen. Gelukkig waren er veel helpende handen en dus is alles toch nog goed gekomen.
Met voorbedachte raden had ik mijn sportkleding meegenomen om vandaag mijn eerste rondje vanuit de camping te kunnen lopen. Thuis heb ik al wat routes uitgestippeld via afstandmeten.nl, dus nu alleen nog goed opletten en gaan.
Deze keer zou het een 14 km rondje worden. Vanuit de camping richting het plaatsje 't Zand. Vanuit daar dwars door de landerijen richting Callandsoog om via de duinen weer terug te lopen naar de camping.
Over een paar weken zijn alle bollenvelden in bloei en wordt de omgeving nog mooier dan hij nu al is.
Volgende week zijn we uiteraard weer op de camping en dan is zondag de HM van Den Helder. Zoals jullie wellicht al weten heb ik de HM afstand omgezet in de 13,7 km omdat ik door mijn blessure te weinig kilometers heb gemaakt. Uiteraard maakt de loop er niet minder gezellig om.
Ik hoop een mooie tijd neer te kunnen zetten, zo rond de 1:10 en mijn eerste halve komt de volgende keer wel :-)
Sportieve groetjes,
Marcel
zondag 27 maart 2011
Zandvoort Circuit Run
Vandaag was het dan eindelijk zover. We gaan naar Zandvoort aan de zee.....en nemen onze loopschoenen mee....
Vanochtend de wekker gezet om 8:00 uur nieuwe tijd. Lekker op tijd voor de zondag, maar voor een goed doel mag het....toch. De zon scheen de woonkamer al snel binnen en het beloofde een mooie dag te worden.
We hadden besloten om met de trein te gaan. Wel zo relaxed. 10 over 10 gingen we richting Zandvoort om daar, na 1 keer overstappen, om kwart voor 11 weer uit te stappen. Achter de horde mensen aan richting het circuit.
Onze zoon ging de 5 km men's run lopen en moest starten in vak blauw. Dat was trouwens ook mijn startvak. Ik had van te voren een weddenschap met hem dat ik maximaal 2 maal zo lang over de 12 km mocht doen als hij over de 5 km.
Om 12 uur ging onze zoon van start. Ongetraind liep hij als een haas het circuit in het rond om met een supertijd van 25:37 te finishen. Dat zou dus inhouden dat ik de 12 km in 51 minuten moest gaan lopen. De weddenschap had hij bij deze dus al gewonnen :-)
Zelf mocht ik starten op 13:10, 10 minuten na de wedstrijdlopers.
Eerst het hele circuit in het rond. Wat een heuvels zitten daar in zeg. Met de meute mee loop je in het begin eigenlijk iets te hard (4:42 min/km) maar gelukkig had dat geen consequenties voor de rest van de loop.
Bij het verlaten van het circuit ga je de weg op richting het strand. Er zitten nog best wat smalle stukjes tussen wat inhalen erg moeilijk maakt. Op het strand hadden we de wind in de rug, heerlijk genieten al loopt het wel zwaar. Na 3 km zand moesten we er weer af. Steil omhoog richting de boulevard. Dat steile stuk was echt een nekslag voor vele en dus werd er door vele gelopen.
Op het strand heb ik aardig wat tijd in moeten leveren en dus was het nu een kwestie van herstellen en weer aanzetten. Ik wilde binnen het uur binnenkomen, maar na het strand stond het gemiddelde tempo op 5:02 min/km
Eenmaal weer op het asfalt kwam het tempo weer terug en de vele mensen langs de kant en de muziek maakte het allemaal compleet.
Het tempo van 5:02 min/km ging langzaam weer omhoog om, met de laatste kilometer een gemiddeld tempo van 4:31 min/km, als 4:58 min/km te eindigen. Net binnen het uur binnen. YES
Mijn voet heeft het goed gehouden en hopelijk blijft dit ook zo. Met een voldaan gevoel zijn we weer naar huis gegaan voor een heerlijk avondje niets doen.
Kevin: 5 km 25:37 min 11,7 km/uur
Marcel: 12 km 59:31 min 12,1 km/uur
Sportieve groetjes,
Marcel
zaterdag 19 maart 2011
Nog één weekje
Volgende week zondag is het zover. De Zandvoort circuit run. Samen met mijn zoon gaan we die lopen. Hij de 5 km en ik de 12 km.
Door mijn voetblessure zag het er allemaal niet zo rooskleurig uit, maar gelukkig gaat het allemaal alweer een stuk beter. De pijn is nog niet helemaal weg, maar er is mee te lopen.
Vandaag een heerlijke duurloop gedaan van 15,5 km met een, voor nu, acceptabel tempo van 5:12 min/km. Heerlijk weer in een korte tight en korte mouwen. Welkom lente :-)
Aankomende woensdag staat de afspraak bij de Podoloog gepland. Volgend mijn therapeut moet ik, als ik blessure vrij wil gaan lopen, zeker aan zooltjes. Dat laat ik me uiteraard geen twee keer vertellen, want wil graag mijn afstanden vergroten.
Hieronder het parcours dat we gaan lopen aankomende zondag. We beginnen bij de tribune en gaan gelijk, vol gas, door de Tarzanbocht. Na 5 km verlaten we het circuit en gaan een paar kilometer het strand op. Daarna langs de boulevard en zo terug het circuit op om weer voor de tribune te finishen.
Sportieve groetjes,
Marcel
Door mijn voetblessure zag het er allemaal niet zo rooskleurig uit, maar gelukkig gaat het allemaal alweer een stuk beter. De pijn is nog niet helemaal weg, maar er is mee te lopen.
Vandaag een heerlijke duurloop gedaan van 15,5 km met een, voor nu, acceptabel tempo van 5:12 min/km. Heerlijk weer in een korte tight en korte mouwen. Welkom lente :-)
Aankomende woensdag staat de afspraak bij de Podoloog gepland. Volgend mijn therapeut moet ik, als ik blessure vrij wil gaan lopen, zeker aan zooltjes. Dat laat ik me uiteraard geen twee keer vertellen, want wil graag mijn afstanden vergroten.
Hieronder het parcours dat we gaan lopen aankomende zondag. We beginnen bij de tribune en gaan gelijk, vol gas, door de Tarzanbocht. Na 5 km verlaten we het circuit en gaan een paar kilometer het strand op. Daarna langs de boulevard en zo terug het circuit op om weer voor de tribune te finishen.
Sportieve groetjes,
Marcel
vrijdag 4 maart 2011
Geen peesontsteking
Zoals jullie gelezen hebben heb ik twee weken geleden een blessure opgelopen in mijn rechtervoet. Omdat het nog steeds niet over is ben ik afgelopen Maandag maar eens naar mijn "vaste" therapeut geweest voor advies en behandeling.
Na wat onderzoek bleek dat er helemaal geen pees zit op de plek waar ik pijn heb en dus kon ik ook geen peesontsteking hebben. Lekker weer....een kuur voor niets en twee weken verder.....
Na op een glasplaat te hebben gestaan bleek dat bijna mijn hele voet de grond raakt, terwijl dat 'normaal' maar één derde is. Ik heb dus lichtelijk last van platvoeten.
De pijn is, volgens mijn therapeut, veroorzaakt door overbelasting. Hij heeft me dit precies uitgelegd aan de hand met een voorbeeld voet, maar nu ik dit wil opschrijven merk ik dat ik dat allemaal alweer vergeten ben :-)
Het kwam er op neer, dat misschien al vermoeide voeten, platvoeten en de lange afstand een ongelukkige samenloop was.
Ik loop al op anti-pronatie schoenen, maar wellicht is dat niet voldoende bij langere afstanden.
Mocht de blessure aanblijven of terug komen dan gaan we een inlegzool maken, afgestemd op mijn voet. Gelukkig is mijn therapeut zelf ook hardloper (bij dezelfde vereniging) en heeft dus wel wat verstand van zaken betreffende hardloop blessures.
Voor nu lekker herstelloopjes doen. Rustig aan weer opbouwen om zo pijnvrij te kunnen lopen.
27 Maart de eerste wedstrijd, Zandvoort circuit run, samen met mijn zoon. Die ga ik toch echt niet missen hoor......
Sportieve groetjes,
Marcel
Na wat onderzoek bleek dat er helemaal geen pees zit op de plek waar ik pijn heb en dus kon ik ook geen peesontsteking hebben. Lekker weer....een kuur voor niets en twee weken verder.....
Na op een glasplaat te hebben gestaan bleek dat bijna mijn hele voet de grond raakt, terwijl dat 'normaal' maar één derde is. Ik heb dus lichtelijk last van platvoeten.
De pijn is, volgens mijn therapeut, veroorzaakt door overbelasting. Hij heeft me dit precies uitgelegd aan de hand met een voorbeeld voet, maar nu ik dit wil opschrijven merk ik dat ik dat allemaal alweer vergeten ben :-)
Het kwam er op neer, dat misschien al vermoeide voeten, platvoeten en de lange afstand een ongelukkige samenloop was.
Ik loop al op anti-pronatie schoenen, maar wellicht is dat niet voldoende bij langere afstanden.
Mocht de blessure aanblijven of terug komen dan gaan we een inlegzool maken, afgestemd op mijn voet. Gelukkig is mijn therapeut zelf ook hardloper (bij dezelfde vereniging) en heeft dus wel wat verstand van zaken betreffende hardloop blessures.
Voor nu lekker herstelloopjes doen. Rustig aan weer opbouwen om zo pijnvrij te kunnen lopen.
27 Maart de eerste wedstrijd, Zandvoort circuit run, samen met mijn zoon. Die ga ik toch echt niet missen hoor......
Sportieve groetjes,
Marcel
donderdag 24 februari 2011
Weer even gelopen
Gisteren was het dan zover. Na anderhalve week niet gelopen te hebben gaan we het weer proberen. Mijn voet is nog steeds gevoelig, maar goed....
Een uur voor de afgesproken tijd belde mijn loopmaatje of het allemaal nog doorging. Het regende en de straten waren glad, "en dat met jou blessure....."
"Uiteraard gaan we...." wilde nu toch wel weten of en hoe het zou gaan.
Uiteindelijk hebben we een kleine 7 km gelopen met een tempo van ruim boven de 6 min/km en daarbij moest ik nog twee keer wandelen ook. Het was dus nog best pijnlijk, maar wel erg lekker om weer even gelopen te hebben.
Vandaag is de pijn weer een stuk minder, beetje zoals voor het lopen. Helaas wel nog steeds aanwezig.
Ik heb twee wedstrijden in de planning staan en hoop toch zeer dat ik die mee kan lopen. Zeker de Zandvoort circuit run omdat mijn zoon ook mee loopt en hij zich er erg op verheugd.
Voor nu maar weer even rustig aan. Misschien zondag weer een klein rondje en anders de woensdag erop. Ik heb ook nog skeelers in de kast staan, dus we hebben nog een optie open.......
Sportieve groetjes,
Marcel
Een uur voor de afgesproken tijd belde mijn loopmaatje of het allemaal nog doorging. Het regende en de straten waren glad, "en dat met jou blessure....."
"Uiteraard gaan we...." wilde nu toch wel weten of en hoe het zou gaan.
Uiteindelijk hebben we een kleine 7 km gelopen met een tempo van ruim boven de 6 min/km en daarbij moest ik nog twee keer wandelen ook. Het was dus nog best pijnlijk, maar wel erg lekker om weer even gelopen te hebben.
Vandaag is de pijn weer een stuk minder, beetje zoals voor het lopen. Helaas wel nog steeds aanwezig.
Ik heb twee wedstrijden in de planning staan en hoop toch zeer dat ik die mee kan lopen. Zeker de Zandvoort circuit run omdat mijn zoon ook mee loopt en hij zich er erg op verheugd.
Voor nu maar weer even rustig aan. Misschien zondag weer een klein rondje en anders de woensdag erop. Ik heb ook nog skeelers in de kast staan, dus we hebben nog een optie open.......
Sportieve groetjes,
Marcel
dinsdag 15 februari 2011
Dat wordt nu even niet lopen
Gisteren middag kreeg ik ineens last van mijn rechtervoet. Zo erg dat ik er zelfs niet meer echt lekker op kon staan. Niet gestoten of verkeerd gestapt, het kwam zo maar opzetten.
Omdat het na een nacht rust nog steeds niet over was (eerder erger) ben ik vanmiddag maar even langs de dokter geweest. Uiteraard vermeld dat ik afgelopen zondag een flink stuk had gelopen.
Na wat oefeningen had hij sterk de indruk dat het een irritatie is bij de aanheling van mijn enkelbanden.
Hij vroeg mij wanneer ik weer wilde gaan hardlopen?? Morgen, zei ik met een gekke bek :-)
Dan zullen we voor de zekerheid maar een foto laten maken, want als het wel een scheur of breukje in je bot zit.......
En dus zat ik vanmiddag nog in het ziekenhuis bij de afdeling Radiologie voor een foto. Gelukkig geen breuk of scheur te zien op de foto en dus mag ik gewoon hardlopen :-)
Helaas op dit moment gaat normaal lopen al amper, dus hardlopen zal wel helemaal even niet gaan.
Wordt vervolgt.....
Sportieve groetjes,
Marcel
Omdat het na een nacht rust nog steeds niet over was (eerder erger) ben ik vanmiddag maar even langs de dokter geweest. Uiteraard vermeld dat ik afgelopen zondag een flink stuk had gelopen.
Na wat oefeningen had hij sterk de indruk dat het een irritatie is bij de aanheling van mijn enkelbanden.
Hij vroeg mij wanneer ik weer wilde gaan hardlopen?? Morgen, zei ik met een gekke bek :-)
Dan zullen we voor de zekerheid maar een foto laten maken, want als het wel een scheur of breukje in je bot zit.......
En dus zat ik vanmiddag nog in het ziekenhuis bij de afdeling Radiologie voor een foto. Gelukkig geen breuk of scheur te zien op de foto en dus mag ik gewoon hardlopen :-)
Helaas op dit moment gaat normaal lopen al amper, dus hardlopen zal wel helemaal even niet gaan.
Wordt vervolgt.....
Sportieve groetjes,
Marcel
zondag 13 februari 2011
Loopmaatje
Een half jaartje geleden sprak ik een oud collega van me. Onze dochters zitten bij elkaar in de klas en zodoende komen we elkaar wel eens tegen. Hij wist via via dat ik was begonnen met hardlopen en stelde voor een keertje samen te gaan lopen. Omdat we elkaar niet dagelijks zien kwam het er maar niet van, maar afgelopen week was het dan zover.
Marcel
We spraken voor afgelopen zondag bij mij af om een lekker stukje te gaan lopen. Niets afgesproken, we zouden wel zien hoever we kwamen. Het werd een lekker rondje van 12 km met erg veel wind tegen :-)
Ondanks ik het heerlijk vindt om alleen te lopen was dit ook wel erg prettig, zeker omdat ik zelf vaak met een te hoog tempo loop en dus een te hoge hartslag. Mijn maatje heeft een iets lager tempo en dat dwingt mij ook rustiger aan te doen, waardoor ik beter in mijn aerobe gebied loop.
Nadien hebben we gelijk weer afgesproken voor de woensdag avond om een interval training te gaan doen. Dit is toch wat gezelliger met zijn tweeën, zeker bij de rustpauzes.
Vandaag weer even lekker alleen gelopen. een duurloop van 22 km met een mooie gemiddelde hartslag van 161 slagen per minuut. Ik leer het wel :-)
Sportieve groetjes,
Sportieve groetjes,
Marcel
maandag 7 februari 2011
Hoe het allemaal begon.....
Wie had een jaar geleden gedacht dat ik nu een halve marathon zou gaan lopen.......
Ik ook altijd met mijn grote mond. Onder het genot van een biertje heb ik vorig jaar beloofd ook mee te doen met de Dam tot Damloop. Tuurlijk........
Nog nooit 1 meter gelopen en met een conditie van 0,0 heb ik mij opgegeven bij de lokale loopvereniging die een speciaal Dam to Dam arrangement heeft. Hier wordt je dan in ongeveer 5 maanden klaargestoomd om de 10 Engelse mijl uit te lopen.
Om niet helemaal onbeslagen ten ijs te komen was ik een paar weken voor aanvang alvast zelf wat wezen lopen. Dit ging eigenlijk nog niet eens zo gek slecht en binnen 2 weken liep ik 11 km.
Anders dan mijn conditie, vond mijn knie dit niet zo leuk en begon al snel tegen te stribbelen. Nog niet eens echt begonnen en nu al een blessure.......
Gelukkig was er op de club een fysio aanwezig waarbij ik wat krachttraining kon doen. Het bleek dat mijn banden wat ruim waren en met wat krachttraining zou dit snel opgelost zijn.
De trainingen op de club waren erg nuttig. Loopscholing, intervaltraining, krachttraining. Ik wist niet dat er zo veel kwam kijken bij hardlopen.
We konden meedoen met diverse loopjes om zo de sfeer van een wedstrijdloop te proeven. Bij de meeste van deze loopjes heb ik ook gelijk mijn PR gelopen, maar hopelijk komt daar in de toekomst nog verandering in.
Na de Dam tot Damloop, wat een hele belevenis was, stopte het arrangement en omdat de trainingsdagen gelijk vielen met de trainingsdagen van de kids lukt het niet om bij de vereniging door te lopen als lid.
De winterperiode heb ik dus zo goed en kwaad als het ging doorgelopen met als resultaat en flinke teruggang in tempo en afstand.
Momenteel heb ik het lopen weer flink opgepakt met op 31 Januari mijn eerste 20+. Dit gaf weer een flinke boost en heb me daarom maar gelijk ingeschreven voor de halve marathon van Den Helder. Het zal me eerste HM worden, maar zeker niet de laatste.
Aankomend seizoen begint het Damloop arrangement weer en uiteraard ben ik van de partij. Wel gelijk in een gevorderde loopgroep en als het logistiek meezit kan ik naderhand ook blijven hangen.
Mijn eerste blessure is gelukkig verdwenen en met af en toe een blaar valt wel te leven.
Nu lekker trainen en hopelijk straks mijn eerste HM met succes afronden.
Sportieve groetjes,
Marcel
zondag 6 februari 2011
Eerste blog
Hoi Allemaal,
Welkom op mijn blog pagina. Mijn naam is Marcel Mol en sinds Maart 2010 ben ik begonnen met hardlopen. Veel mensen in mijn vriendenkring liepen al regelmatig en onder het genot van een biertje heb ik de weddenschap aangenomen om de Dam tot Damloop te gaan lopen.
Omdat ik voor die tijd nooit wat aan sport deed zou het nog een hele opgave worden om het zover te laten komen.
Ik heb mij aangemeld bij AV Zaanland, een loopvereniging hier in de buurt, om daar het Dam tot Dam arrangement te gaan volgen. Je wordt dan in 5 maanden klaargestoomd om de 10 EM te volbrengen.
Inmiddels is de Damloop alweer een tijd geleden geweest en liggen de volgende uitdagingen alweer op de loer.
Vorige week mijn eerste 20+ gelopen en dus is een HM lopen niet meer ver weg. Wie weet eindigen we ooit nog eens in NY, maar dat is vooralsnog een Utopie :-)
Groetjes,
Marcel
Welkom op mijn blog pagina. Mijn naam is Marcel Mol en sinds Maart 2010 ben ik begonnen met hardlopen. Veel mensen in mijn vriendenkring liepen al regelmatig en onder het genot van een biertje heb ik de weddenschap aangenomen om de Dam tot Damloop te gaan lopen.
Omdat ik voor die tijd nooit wat aan sport deed zou het nog een hele opgave worden om het zover te laten komen.
Ik heb mij aangemeld bij AV Zaanland, een loopvereniging hier in de buurt, om daar het Dam tot Dam arrangement te gaan volgen. Je wordt dan in 5 maanden klaargestoomd om de 10 EM te volbrengen.
Inmiddels is de Damloop alweer een tijd geleden geweest en liggen de volgende uitdagingen alweer op de loer.
Vorige week mijn eerste 20+ gelopen en dus is een HM lopen niet meer ver weg. Wie weet eindigen we ooit nog eens in NY, maar dat is vooralsnog een Utopie :-)
Groetjes,
Marcel
Abonneren op:
Posts (Atom)