Beste bezoekers,
Vanaf heden is gaat mijn blog verder op www.runningmarcel.nl
Ik wens julle veel leesplezier en misschien tot snel
Sportieve groet,
Marcel
woensdag 28 december 2011
dinsdag 27 december 2011
Overleven voorbij de elementaire grenzen:
Na mijn ervaring met de Zaankanterloop (lees HIER) ben ik me wat gaan verdiepen in het fenomeen oververhitting bij hardlopen. Daarbij stuitte ik op onderstaand artikel wat wellicht ook voor andere interessant is om te lezen. Het oorspronkelijke artikel is nog wat langer. Ik heb het, voor hardlopers, interessante gedeelte geplaatst.
Overleven voorbij de elementaire grenzen:
Er zijn grenzen aan wat een mens aankan. Maar die grenzen zijn soms rekbaarder dan we voor mogelijk houden, blijkt uit verhalen over mensen die overleefden onder extreme omstandigheden.
Waterkoud
Het lichaam van de Zweedse radioloog Anna Bågenholm koelde af tot 13,7 °C, voor zover bekend de laagste temperatuur die iemand heeft overleefd. Dit gebeurde toen Bågenholm in 1999 in het Noorse Narvik tijdens een skitocht in een bevroren waterval viel en vast kwam te zitten onder een 20 centimeter dikke laag ijs. Omdat zij een luchtzak onder het ijs wist te bereiken, bleef zij de eerste 40 minuten bij bewustzijn. Toen het een reddingsteam lukte om door het ijs te breken en haar te bevrijden, had zij 80 minuten vastgezeten. Op dat moment had zij geen hartslag meer, en het kostte artsen in het ziekenhuis waar zij werkzaam was meer dan negen uur om haar weer op te warmen. Zij moest nog 35 dagen worden beademd en was toen zij ontwaakte verlamd vanaf de nek, maar herstelde nagenoeg volledig.
Hoogleraar thermofysiologie Hein Daanen, die Anna Bågenholm persoonlijk heeft ontmoet, legt uit dat er verschillende mechanismen zijn waarmee het lichaam onderkoeling probeert te voorkomen. ‘Als onze lichaamstemperatuur al een beetje begint te dalen, vindt er vasoconstrictie in de huid plaats en houden we veel beter warmte vast. Ook het rillen bij ernstige koude produceert heel wat extra warmte. Wil je een temperatuur van onderkoeling bereiken, waarvan volgens de definitie sprake is bij 35 °C, moet de warmteafgifte vrij lang hoger zijn dan de warmteproductie.’
Uitkleden
In een lichaam dat onderkoeld raakt, is de eerste prioriteit het op temperatuur houden van de kern van het lichaam en de hersenen. Dat gaat gepaard met een snelle afname van de temperatuur in de perifere weefsels en rillen. Als de temperatuur desondanks toch verder blijft dalen en onder
de 35 °C zakt, ontstaat vaak een fase van verwarring, vertelt Daanen. Bij de 33 of 34 °C ontstaat vaak al bewustzijnvernauwing. Bij 31 of 32 °C neemt het bewustzijn af of raken mensen bewusteloos. Bij onderkoeling zijn mensen regelmatig zo verward dat ze zichzelf gaan uitkleden omdat ze denken dat ze het warm hebben. Waarom dat zo is, is niet goed bekend; iets dat de Engelse term voor dit fenomeen – paradoxical undressing – mooi uitdrukt.
Als de lichaamstemperatuur rond de 29 à 30 °C komt, gaat het hart fibrilleren. Vanaf dat moment, en als het rillen stopt, versnelt de afkoeling. Een voordeel daarvan is echter dat in een koud lichaam de zuurstofbehoefte van cellen afneemt, vertelt Daanen. Dat is ook de redding geweest van Anna Bågenholm. Mensen die net zoals zij onder het ijs zijn geschoten, kunnen wonderbaarlijk lang overleven, omdat hun weefsels minder zuurstof nodig hebben en er vaak nog wat zuurstof in het lichaam aanwezig is.’ Bij een temperatuur zoals bij Anna Bågenholm is berekend dat haar lichaam nog slechts 10 procent van de normale zuurstofbehoefte had.
Warm en dood
Bij iemand met een kerntemperatuur van 24 °C graden of lager is er vaak geen enkel levensteken meer; de reflexen werken niet meer, de ademhaling is gestopt en er is geen hartslag meer. Maar volgens het adagium dat iemand pas dood is als hij warm en dood is, besloten de artsen van Anna Bågenholm om toch te reanimeren. ‘Soms hebben artsen de neiging om zo iemand dood te verklaren’, aldus Daanen. ‘En als iemand heel lang onderkoeld is, heeft het ook vaak geen zin meer. Exacte tijden zijn echter lastig aan te geven, omdat dit ook afhangt van het volume en gewicht van het lichaam. Daarbij speelt mogelijk ook de afkoelsnelheid mee. Als iemand snel afkoelt, is de kans op een succesvolle reanimatie waarschijnlijk groter dan wanneer dit heel lang duurt.’
Innerlijk vuur
Tijdens de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984 was de wereld getuige van de martelgang van de Zwitserse marathonloopster Gabriela Andersen-Schiess. Toen zij in het stadion een laatste rondje moest lopen tijdens de eerste Olympische marathon voor vrouwen, strompelde zij over de baan met haar torso gedraaid en haar linkerarm slap langs haar lichaam. Haar rechterbeen leek deels verlamd en zij had duidelijk moeite om recht te lopen. Officials die haar wilden helpen, hield zij af, wetend dat diskwalificatie zou volgen wanneer zij haar aan zouden raken. Haar laatste rondje van 400 meter nam 5 minuten en 44 seconden in beslag. Uiteindelijk finishte Andersen-Schiess nog voor 17 andere rensters in een tijd van 2.48.45, op de 37ste plaats.
Hoewel het geval van Andersen-Schiess bekend is geworden als een voorbeeld van oververhitting en dehydratie bij hardlopers, weet prof. Maria Hopman, hoogleraar integratieve fysiologie aan het UMC St Radboud, dat er discussie was over de vraag of er bij Andersen-Schiess wel echt sprake was van hyperthermie. Hypoglykemie was volgens sommigen een aannemelijkere oorzaak van haar malaise. Hyperthermie bij hardlopers komt echter frequent voor, veel vaker dan mensen denken, vertelt Hopman. ‘Het is een probleem dat zich bij elke hardloopwedstrijd voordoet. Maar in Nederland wordt al snel gedacht aan een hartprobleem als iemand instort. Daardoor wordt hier niet zo snel naar buiten gebracht dat iemand overlijdt aan hyperthermie, terwijl dat absoluut gebeurt.’
De spieren van sporters produceren veel warmte. Slechts 20 procent van de energie die zij opmaken, komt ten gunste van de spiercontracties, 80 procent is warmteproductie. Het lichaam doet er alles aan om die warmte weer kwijt te raken, stelt Hopman. ‘Dat zie je ook doordat de huid rood wordt omdat er veel bloed naartoe wordt gestuurd. Zolang de hitte kan worden afgevoerd, leidt dit niet tot een probleem. Maar als de balans tussen warmteproductie en warmteafvoer consistent in een overschot aan warmteproductie resulteert, loopt de kerntemperatuur op.’
Stolsels
Bij inspanning, zoals hardlopen of fietsen, loopt de lichaamstemperatuur bij de meerderheid op. Bijna iedereen heeft dan een kerntemperatuur van tussen de 38 en 39 °C. Hopman vond in haar onderzoek, onder meer tijdens de Zevenheuvelenloop, dat bij hardloopwedstrijden zelfs zo’n 60 tot 70 procent van de deelnemers een temperatuur heeft van boven de 39 °C. ‘Zulke temperaturen zijn geen reden tot zorg’, aldus Hopman, ‘hoewel we dat vooraf wel dachten. Bij ongeveer 15 procent van de mensen is echter sprake van een temperatuur van boven de 40 °C, vaak tussen de 40 en de 41,5 °C. Dat wordt waarschijnlijk langzamerhand kritiek, want bij 42 °C overlijdt de mens.’
Hoewel er in de literatuur beschrijvingen bestaan van patiënten die temperaturen van 42,5 °C overleefden, hebben temperaturen van 42 °C of hoger zeer snel zeer ernstige gevolgen. Het belangrijkste probleem is dan de denaturatie van eiwitten in het lichaam, die daardoor hun functie niet meer kunnen vervullen. ‘Door dat proces wordt ook de stolling verstoord’, vertelt Hopman, ‘zodat er stolsels ontstaan die uiteindelijk leiden tot meervoudig orgaanfalen. Daar overlijden de slachtoffers van oververhitting uiteindelijk aan.’
tekst: Twan van Venrooij
beeld: getty images/ corbis/ anp/ IStockphoto
Met sportieve groet,
Marcel
Overleven voorbij de elementaire grenzen:
Er zijn grenzen aan wat een mens aankan. Maar die grenzen zijn soms rekbaarder dan we voor mogelijk houden, blijkt uit verhalen over mensen die overleefden onder extreme omstandigheden.
Waterkoud
Het lichaam van de Zweedse radioloog Anna Bågenholm koelde af tot 13,7 °C, voor zover bekend de laagste temperatuur die iemand heeft overleefd. Dit gebeurde toen Bågenholm in 1999 in het Noorse Narvik tijdens een skitocht in een bevroren waterval viel en vast kwam te zitten onder een 20 centimeter dikke laag ijs. Omdat zij een luchtzak onder het ijs wist te bereiken, bleef zij de eerste 40 minuten bij bewustzijn. Toen het een reddingsteam lukte om door het ijs te breken en haar te bevrijden, had zij 80 minuten vastgezeten. Op dat moment had zij geen hartslag meer, en het kostte artsen in het ziekenhuis waar zij werkzaam was meer dan negen uur om haar weer op te warmen. Zij moest nog 35 dagen worden beademd en was toen zij ontwaakte verlamd vanaf de nek, maar herstelde nagenoeg volledig.
Hoogleraar thermofysiologie Hein Daanen, die Anna Bågenholm persoonlijk heeft ontmoet, legt uit dat er verschillende mechanismen zijn waarmee het lichaam onderkoeling probeert te voorkomen. ‘Als onze lichaamstemperatuur al een beetje begint te dalen, vindt er vasoconstrictie in de huid plaats en houden we veel beter warmte vast. Ook het rillen bij ernstige koude produceert heel wat extra warmte. Wil je een temperatuur van onderkoeling bereiken, waarvan volgens de definitie sprake is bij 35 °C, moet de warmteafgifte vrij lang hoger zijn dan de warmteproductie.’
Uitkleden
In een lichaam dat onderkoeld raakt, is de eerste prioriteit het op temperatuur houden van de kern van het lichaam en de hersenen. Dat gaat gepaard met een snelle afname van de temperatuur in de perifere weefsels en rillen. Als de temperatuur desondanks toch verder blijft dalen en onder
de 35 °C zakt, ontstaat vaak een fase van verwarring, vertelt Daanen. Bij de 33 of 34 °C ontstaat vaak al bewustzijnvernauwing. Bij 31 of 32 °C neemt het bewustzijn af of raken mensen bewusteloos. Bij onderkoeling zijn mensen regelmatig zo verward dat ze zichzelf gaan uitkleden omdat ze denken dat ze het warm hebben. Waarom dat zo is, is niet goed bekend; iets dat de Engelse term voor dit fenomeen – paradoxical undressing – mooi uitdrukt.
Als de lichaamstemperatuur rond de 29 à 30 °C komt, gaat het hart fibrilleren. Vanaf dat moment, en als het rillen stopt, versnelt de afkoeling. Een voordeel daarvan is echter dat in een koud lichaam de zuurstofbehoefte van cellen afneemt, vertelt Daanen. Dat is ook de redding geweest van Anna Bågenholm. Mensen die net zoals zij onder het ijs zijn geschoten, kunnen wonderbaarlijk lang overleven, omdat hun weefsels minder zuurstof nodig hebben en er vaak nog wat zuurstof in het lichaam aanwezig is.’ Bij een temperatuur zoals bij Anna Bågenholm is berekend dat haar lichaam nog slechts 10 procent van de normale zuurstofbehoefte had.
Warm en dood
Bij iemand met een kerntemperatuur van 24 °C graden of lager is er vaak geen enkel levensteken meer; de reflexen werken niet meer, de ademhaling is gestopt en er is geen hartslag meer. Maar volgens het adagium dat iemand pas dood is als hij warm en dood is, besloten de artsen van Anna Bågenholm om toch te reanimeren. ‘Soms hebben artsen de neiging om zo iemand dood te verklaren’, aldus Daanen. ‘En als iemand heel lang onderkoeld is, heeft het ook vaak geen zin meer. Exacte tijden zijn echter lastig aan te geven, omdat dit ook afhangt van het volume en gewicht van het lichaam. Daarbij speelt mogelijk ook de afkoelsnelheid mee. Als iemand snel afkoelt, is de kans op een succesvolle reanimatie waarschijnlijk groter dan wanneer dit heel lang duurt.’
Tijdens de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984 was de wereld getuige van de martelgang van de Zwitserse marathonloopster Gabriela Andersen-Schiess. Toen zij in het stadion een laatste rondje moest lopen tijdens de eerste Olympische marathon voor vrouwen, strompelde zij over de baan met haar torso gedraaid en haar linkerarm slap langs haar lichaam. Haar rechterbeen leek deels verlamd en zij had duidelijk moeite om recht te lopen. Officials die haar wilden helpen, hield zij af, wetend dat diskwalificatie zou volgen wanneer zij haar aan zouden raken. Haar laatste rondje van 400 meter nam 5 minuten en 44 seconden in beslag. Uiteindelijk finishte Andersen-Schiess nog voor 17 andere rensters in een tijd van 2.48.45, op de 37ste plaats.
Hoewel het geval van Andersen-Schiess bekend is geworden als een voorbeeld van oververhitting en dehydratie bij hardlopers, weet prof. Maria Hopman, hoogleraar integratieve fysiologie aan het UMC St Radboud, dat er discussie was over de vraag of er bij Andersen-Schiess wel echt sprake was van hyperthermie. Hypoglykemie was volgens sommigen een aannemelijkere oorzaak van haar malaise. Hyperthermie bij hardlopers komt echter frequent voor, veel vaker dan mensen denken, vertelt Hopman. ‘Het is een probleem dat zich bij elke hardloopwedstrijd voordoet. Maar in Nederland wordt al snel gedacht aan een hartprobleem als iemand instort. Daardoor wordt hier niet zo snel naar buiten gebracht dat iemand overlijdt aan hyperthermie, terwijl dat absoluut gebeurt.’
De spieren van sporters produceren veel warmte. Slechts 20 procent van de energie die zij opmaken, komt ten gunste van de spiercontracties, 80 procent is warmteproductie. Het lichaam doet er alles aan om die warmte weer kwijt te raken, stelt Hopman. ‘Dat zie je ook doordat de huid rood wordt omdat er veel bloed naartoe wordt gestuurd. Zolang de hitte kan worden afgevoerd, leidt dit niet tot een probleem. Maar als de balans tussen warmteproductie en warmteafvoer consistent in een overschot aan warmteproductie resulteert, loopt de kerntemperatuur op.’
Stolsels
Bij inspanning, zoals hardlopen of fietsen, loopt de lichaamstemperatuur bij de meerderheid op. Bijna iedereen heeft dan een kerntemperatuur van tussen de 38 en 39 °C. Hopman vond in haar onderzoek, onder meer tijdens de Zevenheuvelenloop, dat bij hardloopwedstrijden zelfs zo’n 60 tot 70 procent van de deelnemers een temperatuur heeft van boven de 39 °C. ‘Zulke temperaturen zijn geen reden tot zorg’, aldus Hopman, ‘hoewel we dat vooraf wel dachten. Bij ongeveer 15 procent van de mensen is echter sprake van een temperatuur van boven de 40 °C, vaak tussen de 40 en de 41,5 °C. Dat wordt waarschijnlijk langzamerhand kritiek, want bij 42 °C overlijdt de mens.’
Hoewel er in de literatuur beschrijvingen bestaan van patiënten die temperaturen van 42,5 °C overleefden, hebben temperaturen van 42 °C of hoger zeer snel zeer ernstige gevolgen. Het belangrijkste probleem is dan de denaturatie van eiwitten in het lichaam, die daardoor hun functie niet meer kunnen vervullen. ‘Door dat proces wordt ook de stolling verstoord’, vertelt Hopman, ‘zodat er stolsels ontstaan die uiteindelijk leiden tot meervoudig orgaanfalen. Daar overlijden de slachtoffers van oververhitting uiteindelijk aan.’
tekst: Twan van Venrooij
beeld: getty images/ corbis/ anp/ IStockphoto
Met sportieve groet,
Marcel
Belkin DualFit iPhone 4 & 4S Sport Armband
Bij de wat langere duurlopen neem ik altijd mijn telefoon mee. Mijn huidige hoes was voor mijn voormalige Iphone 3G, maar omdat ik al een jaar een 4G heb werd het wel eens tijd voor een goed passende. Als kerstkadootje heb ik een Belkin sportarmband gekregen die via Ipodhoes was besteld en na twee dagen al in huis was.
Deze comfortabele armband is gemaakt van ademende neopreen en past altijd door de klittenbandsluiting en dubbele doorsteek. Op deze manier is de armband altijd precies op maat te maken en op en af te doen. Tussen de dubbele doorsteek zit nog een vakje waar je een sleutel of het overtollige snoer van je koptelefoon in kwijt kunt.
Het touchscreen van je telefoon is gewoon bedienbaar door het doorzichtige venster, zodat je ook tijdens het dragen je telefoon kunt bedienen.
De Iphone 4G past er goed in en wordt mooi omsloten door de de armband. Aan de bovenzijde zit een afsluitklepje die je over je telefoon doet, zodat er niet gelijk regendruppels in kunnen komen. In dit afsluitklepje zit ook een sparing voor de koptelefoonplug. Let er wel op dat de armband NIET waterdicht is, dus altijd oppassen als het hard regent.
Het materiaal is waterbestendig en kan gewoon met de hand gewassen worden. Voor extra veiligheid is de band ook nog voorzien van een reflecterende strip.
Ik heb hem nu een paar keer gedragen en moet zeggen dat hij prima bevalt. Je voelt hem bijna niet op je arm en zit lekker comfortabel. Aanrader dus.
Sportieve groet,
Marcel
Deze comfortabele armband is gemaakt van ademende neopreen en past altijd door de klittenbandsluiting en dubbele doorsteek. Op deze manier is de armband altijd precies op maat te maken en op en af te doen. Tussen de dubbele doorsteek zit nog een vakje waar je een sleutel of het overtollige snoer van je koptelefoon in kwijt kunt.
Het touchscreen van je telefoon is gewoon bedienbaar door het doorzichtige venster, zodat je ook tijdens het dragen je telefoon kunt bedienen.
De Iphone 4G past er goed in en wordt mooi omsloten door de de armband. Aan de bovenzijde zit een afsluitklepje die je over je telefoon doet, zodat er niet gelijk regendruppels in kunnen komen. In dit afsluitklepje zit ook een sparing voor de koptelefoonplug. Let er wel op dat de armband NIET waterdicht is, dus altijd oppassen als het hard regent.
Het materiaal is waterbestendig en kan gewoon met de hand gewassen worden. Voor extra veiligheid is de band ook nog voorzien van een reflecterende strip.
Ik heb hem nu een paar keer gedragen en moet zeggen dat hij prima bevalt. Je voelt hem bijna niet op je arm en zit lekker comfortabel. Aanrader dus.
Sportieve groet,
Marcel
zaterdag 24 december 2011
€188.065,- dankzij Meters Voor Mama's
Rode Kruis ambassadrice Floortje Dessing gaf op 18 december namens Zilveren Kruis Achmea het startsein voor één van de meest uitgebreide en sportiefste Serious Request acties van dit jaar: Meters voor mama’s ging door het hele land en haalde een prachtig bedrag op!
Mama´s meterstand
Prins Pieter-Christiaan liep vorig weekend de eerste sponsormeters. Vervolgens renden Haarlem, Zwolle, Enschede, Apeldoorn, Rotterdam en natuurlijk Leiden onder toeziend oog van Domien zich helemaal rot voor de mama´s.
Aan het eind van de dag konden de 2000 metervreters ook nog een feestje vieren, want onder andere Chef’s Special verzorgde optredens voor de deelnemers. Dat leverde maar liefst 188.065 euro op.
(bron: 3FM, Serious Request)
Mama´s meterstand
Prins Pieter-Christiaan liep vorig weekend de eerste sponsormeters. Vervolgens renden Haarlem, Zwolle, Enschede, Apeldoorn, Rotterdam en natuurlijk Leiden onder toeziend oog van Domien zich helemaal rot voor de mama´s.
Aan het eind van de dag konden de 2000 metervreters ook nog een feestje vieren, want onder andere Chef’s Special verzorgde optredens voor de deelnemers. Dat leverde maar liefst 188.065 euro op.
(bron: 3FM, Serious Request)
donderdag 22 december 2011
Mooi resultaat voor Serious Request
Deelnemers van Glazen Huis Loop hebben € 5.813,58 bij elkaar gelopen!
Afgelopen zondag 18 december was de Glazen Huis Loop de eerste lokale activiteit in het kader van 3FM Serious Request in Leiden. Op de dag dat de DJs van 3FM hun intrek namen in het Glazen Huis zijn een kleine 1.000 fanatieke lopers en loopsters in beweging gekomen voor de actie. Hiermee is een bedrag van € 5.813,58 bij elkaar gelopen. De organisatie was in handen van Stichting Lopende Zaken! en Leiden Marathon.
Atleten
DJ Armin van Buuren, judokampioen Ruben Houkes, auteur Abdelkader Benali en voormalig atleten Huub Pragt en Joke Kleijweg knalden om 12.05 uur de deelnemers met vrolijke confettikanonnen weg. Vervolgens legden zij, vergezeld door honderden deelnemers, het mooie parcours van 5.4 km door Leiden hardlopend af. Onderweg werden kou, stevige windvlagen en een pittige hagelbui getrotseerd. Uiteraard valt dit in het niets in vergelijking met de situatie waarin moeders in oorlogsgebieden en conflictsituaties dagelijks verkeren.Bij de Glazen Huis Loop was er geen strijd om de snelste tijd, maar toch werden er onder de genoemde omstandigheden knappe tijden neergezet. Kevin van Leusden finishte als eerste, gevolgd door Abdelkader Benali in een tijd van 18:19. Barbara Kerkhof, auteur van o.a. het boek ‘Hardlopen voor vrouwen, finishte als eerste vrouw in 23 minuten en 12 seconden. Ruben Houkes kwam over de streep als 42e en Armin van Buuren als 138e. Huub Pragt en Joke Kleijweg zijn het hardlopen nog niet verleerd en klokten respectievelijk 21:33 en 23:47.Alle deelnemers, sponsors en vrijwilligers hartelijk dank voor jullie enthousiasme en inzet! Wat betreft de organisatie van de Glazen Huis Loop: op naar Enschede 2012!
Kijk voor een verslag HIER
Persbericht
Afgelopen zondag 18 december was de Glazen Huis Loop de eerste lokale activiteit in het kader van 3FM Serious Request in Leiden. Op de dag dat de DJs van 3FM hun intrek namen in het Glazen Huis zijn een kleine 1.000 fanatieke lopers en loopsters in beweging gekomen voor de actie. Hiermee is een bedrag van € 5.813,58 bij elkaar gelopen. De organisatie was in handen van Stichting Lopende Zaken! en Leiden Marathon.
Atleten
DJ Armin van Buuren, judokampioen Ruben Houkes, auteur Abdelkader Benali en voormalig atleten Huub Pragt en Joke Kleijweg knalden om 12.05 uur de deelnemers met vrolijke confettikanonnen weg. Vervolgens legden zij, vergezeld door honderden deelnemers, het mooie parcours van 5.4 km door Leiden hardlopend af. Onderweg werden kou, stevige windvlagen en een pittige hagelbui getrotseerd. Uiteraard valt dit in het niets in vergelijking met de situatie waarin moeders in oorlogsgebieden en conflictsituaties dagelijks verkeren.Bij de Glazen Huis Loop was er geen strijd om de snelste tijd, maar toch werden er onder de genoemde omstandigheden knappe tijden neergezet. Kevin van Leusden finishte als eerste, gevolgd door Abdelkader Benali in een tijd van 18:19. Barbara Kerkhof, auteur van o.a. het boek ‘Hardlopen voor vrouwen, finishte als eerste vrouw in 23 minuten en 12 seconden. Ruben Houkes kwam over de streep als 42e en Armin van Buuren als 138e. Huub Pragt en Joke Kleijweg zijn het hardlopen nog niet verleerd en klokten respectievelijk 21:33 en 23:47.Alle deelnemers, sponsors en vrijwilligers hartelijk dank voor jullie enthousiasme en inzet! Wat betreft de organisatie van de Glazen Huis Loop: op naar Enschede 2012!
Kijk voor een verslag HIER
Persbericht
maandag 19 december 2011
#AmelandHereWeCome....
.....was al enkele weken de hastag van ons groepje Ameland gangers.
Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. We gaan naar Ameland. Rond het middag uur werd ik door Ronald opgehaald die inmiddels ook al Sylvia en Esther in de auto had. We hadden afgesproken bij de Burger King op de A7 waar we gelijk wat lekkers konden gaan eten. Vooral Esther had er toen al een behoorlijke reis opzitten.
Het klikte meteen goed en dus was de autorit naar Holwerd voorbij voordat we het door hadden. Om half vier ging de boot en drie kwartier later waren we op Ameland.
Martien, Silvia en Ellemieke waren al eerder gegaan en via hun hadden we al vernomen dat ons huisje boven alle verwachting was. Martien heeft ons opgehaald met de auto, zodat we snel met iedereen kennis konden maken. Het leek net de eerste aflevering van Big Brother. Met 7 onbekende in één huis. Hopelijk klikt het een beetje.
Na de 'grand tour' hebben Ronald en ik ons opgeofferd door de kleinste slaapkamer te kiezen zonder tv en jacuzzi :-) (Ja, echt.....er was een slaapkamer met......luxe toch....)
Onder het genot van een bakkie koffie hebben we nader kennis gemaakt en later die avond heerlijk pasta gegeten. Complimenten Martien voor de inkopen en je kook kunsten. Edwin zou wat later die avond komen en kon gelijk aanschuiven.
Ons huisje was echt super luxe. Zwembad, Sauna, Jacuzzi, Solarium, overal muziek, 2 badkamers waarvan 1 met ligbad, ligbad in de slaapkamer, vaste telefoon, fax, pc met internet, gratis wifi, vloerverwarming, complete keuken met alle elektrische voorzieningen.
In de avond was het dus ook tijd om vooral de sauna en zwembad eens goed uit te proberen. De sinaasappel maakte het verhaal compleet :-) (moet je bij geweest zijn). Daarna lekker aan een rood wijntje en voor dat je het weet is het al weer laat.
De volgende ochtend lekker met zijn allen ontbijten en onze fietsen in Nes halen. Ook die zaten bij het huisje inbegrepen en ideaal om daar te hebben. Ellemieke en Edwin bleven gelijk in Nes voor de start van de 5 km loop en wij gingen terug naar het huisje.
Om kwart voor twee zouden wij van start gaan. Omdat Martien rond de 5 min/km wilde gaan lopen vroeg ik hem mij te gaan hazen, zodat ik dit hopelijk ook zou gaan halen. Ronald was mee als haas voor Marlies en Anthe. Sylvia en Esther gingen voor een PR, die ze ook liepen. Echt top. Edwin liep de HM nog even na de 5 km met Ellemieke en Silvia Vogelzang kon helaas niet lopen vanwege een blessure, maar was als kou trotserende bikkel mee om ons aan te moedigen.
Om kwart voor twee werden we afgeschoten en mochten we beginnen aan de 21,1 km van Ameland. Het eerste gedeelte was door de bossen over bospaden en erg heuvelachtig. Hier haalde we de 5 min/km lang niet, maar dat zouden we later zeker gaan goedmaken.
Na 3 km kom je op het strand. Gelukkig hadden we wind mee en was het eb. Zodoende konden we de vaart er goed in houden en al deels goed lopen wat we in het begin moesten laten gaan.
Na 5 km strand weer eraf en via wat kleine dorpjes naar de zuidkant van Ameland. Inmiddels had ik Martien te kennen gegeven dat ik dit tempo niet vol ging houden en hem alleen maar meer af zou gaan remmen. Martien ging er vandoor en ik ging verder met mijn eigen race.
Helaas kwam daar al vrij snel een eind aan. Rond het 15 km punt kreeg ik wat kramp in mijn linker kuit. Bij de 18 km schoot het ook in mijn andere kuit, waardoor ik genoodzaakt was een stukje te gaan lopen. Na een paar honderd meter weer even proberen te dribbelen, maar het schoot er gelijk weer in. Beide kuiten en beide bovenbenen voor en achter. Overal kramp aanvallen als ik ook maar enig aanzet deed tot dribbelen.
Dat wordt lopend naar de finish...... net nu het druk wordt aan de kant.
Wat een kl*te gevoel is dat zeg. Iedereen die je aanmoedigt, lopers en toeschouwers, "kom op!!! je kunt het" heb ik wel 100 keer gehoord. Lief bedoelt, dat weet ik, maar ik kan het ook wel, alleen mijn benen willen niet meer. Het shirt van Ronald omschrijft precies wat ik toen dacht.
Na de finish lijn in 2 uur en 33 seconden gepasseerd te zijn moest ik mij vastklampen aan de rekken. Nu schoot het er pas echt goed in en kon niet eens meer normaal staan. Mijn kuiten waren knetter hard. Het leek wel of er een baksteen in zat. Helemaal vierkant. Met veel moeite kon ik nog net een ambulance medewerker bereiken, die mij met zijn collega opgetild hebben en naar de massage tafel hebben gebracht. Daar zijn mijn kuiten flink opgerekt om de kramp eruit te kunnen krijgen. Helaas resulteerde dat weer in kramp aanvallen in mijn bovenbenen. Na 10 minuutjes kon ik weer aardig lopen en ben ik mijn shirt op gaan halen. Dit shirt kreeg je als aandenken in plaats van een medaille.
Daar zag ik Ronald en Esther. Omdat we nat en koud waren gingen Esther en ik alvast op de fiets richting ons huisje. Onderweg schoot de kramp weer in mijn kuiten en ik moest me van mijn fiets laten vallen in het gras. Esther heeft mijn fiets van mij afgetild. Inmiddels kwam Ronald al aan die opperde de auto te halen. Esther was zo lief bij mij te blijven ondanks de kou en de verleidelijke sauna en douche die op ons stond te wachten.
Helaas waren de autosleutels onvindbaar en mocht ik bij Ronald achterop de fiets.
Bij ons huisje aangekomen gelijk de sauna in gegaan om weer warm te worden. Later die dag nog een overheerlijk massage gekregen door Ronald waardoor het gelijk al een stuk beter ging.
In de avond hadden we afgesproken bij Het Baken, een restaurant en Nes, waar we heerlijk gegeten hebben. De rest van de avond hebben we heerlijk relaxed, onder het genot van een wijntje en een chippie, in ons huisje doorgebracht.
Na een welverdiende en heerlijke nacht was het tijd voor het laatste ontbijt om daarna onze tassen in te pakken. Ronald, Sylvia, Esther en ik zouden de boot nemen van half 1. Omdat er maximaal 1200 mensen op de boot mogen en er schijnbaar 1350 klaar stonden voor vertrek, mochten wij niet meer mee :-(
Dat werd twee uur verplicht wachten op de volgende boot. Gelijk de andere gebeld dat ze eerder moesten komen zodat zij niet "hun" boot ook zouden missen. Zaten we toch nog gezellig met z'n alle op dezelfde boot :-)
Na van iedereen afscheid genomen te hebben heeft Ronald mij voor de deur van mijn huis afgezet en de andere meiden richting huis gebracht.
Ondanks dat het lopen waardeloos ging heb ik echt een top weekend gehad.
Ronald, Sylvia, Silvia, Esther, Martien, Ellemieke en Edwin, heel veel dank hiervoor. Het was echt onvergetelijk.
Voor mijn polar gegevens (totaal oninteressant) klik HIER
Voor alle foto's van dit weekend klik HIER
(sommige gebruikte foto's zijn gemaakt door Ronald)
Sportieve groetjes,
Marcel
Het klikte meteen goed en dus was de autorit naar Holwerd voorbij voordat we het door hadden. Om half vier ging de boot en drie kwartier later waren we op Ameland.
Martien, Silvia en Ellemieke waren al eerder gegaan en via hun hadden we al vernomen dat ons huisje boven alle verwachting was. Martien heeft ons opgehaald met de auto, zodat we snel met iedereen kennis konden maken. Het leek net de eerste aflevering van Big Brother. Met 7 onbekende in één huis. Hopelijk klikt het een beetje.
Onder het genot van een bakkie koffie hebben we nader kennis gemaakt en later die avond heerlijk pasta gegeten. Complimenten Martien voor de inkopen en je kook kunsten. Edwin zou wat later die avond komen en kon gelijk aanschuiven.
In de avond was het dus ook tijd om vooral de sauna en zwembad eens goed uit te proberen. De sinaasappel maakte het verhaal compleet :-) (moet je bij geweest zijn). Daarna lekker aan een rood wijntje en voor dat je het weet is het al weer laat.
De volgende ochtend lekker met zijn allen ontbijten en onze fietsen in Nes halen. Ook die zaten bij het huisje inbegrepen en ideaal om daar te hebben. Ellemieke en Edwin bleven gelijk in Nes voor de start van de 5 km loop en wij gingen terug naar het huisje.
Om kwart voor twee zouden wij van start gaan. Omdat Martien rond de 5 min/km wilde gaan lopen vroeg ik hem mij te gaan hazen, zodat ik dit hopelijk ook zou gaan halen. Ronald was mee als haas voor Marlies en Anthe. Sylvia en Esther gingen voor een PR, die ze ook liepen. Echt top. Edwin liep de HM nog even na de 5 km met Ellemieke en Silvia Vogelzang kon helaas niet lopen vanwege een blessure, maar was als kou trotserende bikkel mee om ons aan te moedigen.
Na 3 km kom je op het strand. Gelukkig hadden we wind mee en was het eb. Zodoende konden we de vaart er goed in houden en al deels goed lopen wat we in het begin moesten laten gaan.
Na 5 km strand weer eraf en via wat kleine dorpjes naar de zuidkant van Ameland. Inmiddels had ik Martien te kennen gegeven dat ik dit tempo niet vol ging houden en hem alleen maar meer af zou gaan remmen. Martien ging er vandoor en ik ging verder met mijn eigen race.
Helaas kwam daar al vrij snel een eind aan. Rond het 15 km punt kreeg ik wat kramp in mijn linker kuit. Bij de 18 km schoot het ook in mijn andere kuit, waardoor ik genoodzaakt was een stukje te gaan lopen. Na een paar honderd meter weer even proberen te dribbelen, maar het schoot er gelijk weer in. Beide kuiten en beide bovenbenen voor en achter. Overal kramp aanvallen als ik ook maar enig aanzet deed tot dribbelen.
Dat wordt lopend naar de finish...... net nu het druk wordt aan de kant.
Wat een kl*te gevoel is dat zeg. Iedereen die je aanmoedigt, lopers en toeschouwers, "kom op!!! je kunt het" heb ik wel 100 keer gehoord. Lief bedoelt, dat weet ik, maar ik kan het ook wel, alleen mijn benen willen niet meer. Het shirt van Ronald omschrijft precies wat ik toen dacht.
Na de finish lijn in 2 uur en 33 seconden gepasseerd te zijn moest ik mij vastklampen aan de rekken. Nu schoot het er pas echt goed in en kon niet eens meer normaal staan. Mijn kuiten waren knetter hard. Het leek wel of er een baksteen in zat. Helemaal vierkant. Met veel moeite kon ik nog net een ambulance medewerker bereiken, die mij met zijn collega opgetild hebben en naar de massage tafel hebben gebracht. Daar zijn mijn kuiten flink opgerekt om de kramp eruit te kunnen krijgen. Helaas resulteerde dat weer in kramp aanvallen in mijn bovenbenen. Na 10 minuutjes kon ik weer aardig lopen en ben ik mijn shirt op gaan halen. Dit shirt kreeg je als aandenken in plaats van een medaille.
Daar zag ik Ronald en Esther. Omdat we nat en koud waren gingen Esther en ik alvast op de fiets richting ons huisje. Onderweg schoot de kramp weer in mijn kuiten en ik moest me van mijn fiets laten vallen in het gras. Esther heeft mijn fiets van mij afgetild. Inmiddels kwam Ronald al aan die opperde de auto te halen. Esther was zo lief bij mij te blijven ondanks de kou en de verleidelijke sauna en douche die op ons stond te wachten.
Helaas waren de autosleutels onvindbaar en mocht ik bij Ronald achterop de fiets.
Bij ons huisje aangekomen gelijk de sauna in gegaan om weer warm te worden. Later die dag nog een overheerlijk massage gekregen door Ronald waardoor het gelijk al een stuk beter ging.
Na een welverdiende en heerlijke nacht was het tijd voor het laatste ontbijt om daarna onze tassen in te pakken. Ronald, Sylvia, Esther en ik zouden de boot nemen van half 1. Omdat er maximaal 1200 mensen op de boot mogen en er schijnbaar 1350 klaar stonden voor vertrek, mochten wij niet meer mee :-(
Dat werd twee uur verplicht wachten op de volgende boot. Gelijk de andere gebeld dat ze eerder moesten komen zodat zij niet "hun" boot ook zouden missen. Zaten we toch nog gezellig met z'n alle op dezelfde boot :-)
Na van iedereen afscheid genomen te hebben heeft Ronald mij voor de deur van mijn huis afgezet en de andere meiden richting huis gebracht.
Ondanks dat het lopen waardeloos ging heb ik echt een top weekend gehad.
Ronald, Sylvia, Silvia, Esther, Martien, Ellemieke en Edwin, heel veel dank hiervoor. Het was echt onvergetelijk.
Voor mijn polar gegevens (totaal oninteressant) klik HIER
Voor alle foto's van dit weekend klik HIER
(sommige gebruikte foto's zijn gemaakt door Ronald)
Sportieve groetjes,
Marcel
vrijdag 2 december 2011
Polar RCX 5 Multi
Ik heb nu de Polar 3 maanden kunnen gebruiken en een redelijke indruk gekregen van wat hij kan, maar ook wat hij niet kan. Dit uiteraard ten opzichte van mijn andere sporthorloge, de Garmin FR305.
Laten we alle onderdelen even afzonderlijk behandelen, waarbij ik het horloge zelf tot het laatste bewaar.
Borstband
Zoals ik al vertelde zit er bij de Polar RCX 5 een WearLink®+ Hybride borstband. Deze band heeft een zwembestendige zender en een zachte, comfortabele textiele band. Doordat de zender afneembaar is kun je de band na elke training goed uitspoelen (meenemen onder de douche) en worden de batterijen bespaard. Ik weet dat de nieuwe Garmin modellen ook een zachte borstband hebben, maar mijn FR305 heeft dit niet en dus heeft de Polarband zeker de voorkeur. In de zender zit een knoopcel batterij die je niet op kunt laden en moet vervangen als deze leeg is.
GPS Sensor
De G5 GPS sensor wordt geleverd met een zachte en flexibele armband. Je laad hem op via micro USB en kan volgeladen ongeveer 20 uur zijn werk doen. Nadat je hem aan hebt gezet heb je binnen een minuut GPS bereik en dit is t.o.v. mijn Garmin best snel. Ook binnenshuis heb ik met de Polar nog gewoon bereik.
Het grote verschil met de Polar RCX 5 en de Garmin FR 305 is dat bij de Garmin de GPS in het horloge is ingebouwd en bij de Polar is dit een losse zender. Het voordeel van een losse zender is dat het horloge dun kan blijven en de batterijen lang meegaan. Het nadeel is dat je een losse zender in een armband om je arm moet dragen.
Gegevens overdracht
Bij de Polar RCX 5 wordt een USB stick geleverd om draadloos je trainingen in de computer te kunnen zetten. Via polarpersonaltrainer kun je dan je trainingen bekijken. Naast je hartslag, tempo, automatische rondes en gelopen route, kun je ook de trainingsbelasting in de gaten houden. Dit analyseert het softwarepakket aan de hand van de hartslag zones. Je weet dus wanneer het verstandig is om weer te gaan trainen.
Eigenlijk heeft het horloge twee functies. Horloge en Sportfunctie. In de horloge stand werkt hij als elk ander normaal digitaal horloge. Tijd en datum op het scherm en middels het menu een wekfunctie.
Voordat je met de trainingen gaat beginnen kun je een aantal dingen instellen zoals je leeftijd, geslacht, gewicht en je hartslag zones. Via de ZoneOptimizer die in het horloge is ingebouwd kun je zien hoe je gesteldheid is op dat moment. Je hartslag zones worden hier dan ook op aangepast zodat je altijd optimaal traint.
Zoals al eerder gezegd is dit een multi horloge en kun je voor zowel lopen, fietsen als zwemmen diverse data velden aanmaken. Tijdens je training kun je makkelijk van dataveld en sport wisselen zonder de training te onderbreken.
Net zoals bij de Garmin heeft de Polar ook een vituele partner functie. De RacePace, zoals Polar dat noemt stelt je in staat om tegen een vooraf ingesteld tempo te gaan hardlopen. Zelf gebruik ik deze optie nooit eigenlijk, maar kan me voorstellen dat andere dit vaker gebruiken.
Ook de lap en de automatische lap (ronde) functie zijn aanwezig, zodat je naderhand via de pc exact de ronden tijden kunt bekijken.
Wat erg makkelijk is, is de heart touch functie. Hierbij kun je een functie koppelen aan het moment dat je het horloge bij je borstband houd. Dit is erg makkelijk om bijvoorbeeld de verlichting aan te laten gaan of het laten opschuiven van een dataveld.
Voor- en nadelen
De Polar RCX 5 Multi is een multi sporthorloge voor de triatleet (dat ben ik niet hoor). Hij is erg dun, mooi vormgegeven en je kunt hem ook na het sporten gewoon om houden en als 'normaal' horloge gebruiken. De software is uitgebreid en geeft veel informatie. Toch zijn er een aantal dingen die ik wel mis ten opzichte van mijn Garmin FR305.
Het licht kun je bijvoorbeeld niet continu laten branden. Zeker nu er vaak in het donker getraind wordt is dat lastig. Ook kun je in de Polar geen koersen zetten. Dit gebruik ik nog wel eens als ik een route uitstippel op onbekend terrein. Via een eenvoudig navigatiesysteem kun je dan niet verdwalen.
Ook gaat de Polar pas in de sport stand als je de training start. Dit houd in dat je op voorhand dus niet je hartslag kunt zien of het juiste dataveld alvast klaar zet. Ook na je training/wedstrijd kun je dus niet zien hoe snel je hartslag herstelt.
Ik heb dit als naar Polar toe gecommuniceerd. Ben benieuwd :-)
Conclusie
Al met al is de Polar een mooi sporthorloge met heel veel mogelijkheden. Hij is ook in het dagelijks leven goed te dragen en doet precies wat hij moet doen. Omdat ik geen multisporter ben gebruik ik deze functies van het horloge grotendeels niet. Helaas zit de functionaliteit die ik graag gebruik er juist weer niet op.
Puur voor het sport gebruik geef ik dus de voorkeur aan Garmin, maar voor overall gebruik wint de Polar het weer.
Sportieve groet,
Marcel
Abonneren op:
Posts (Atom)