#AmelandHereWeCome....

.....was al enkele weken de hastag van ons groepje Ameland gangers.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. We gaan naar Ameland. Rond het middag uur werd ik door Ronald opgehaald die inmiddels ook al Sylvia en Esther in de auto had. We hadden afgesproken bij de Burger King op de A7 waar we gelijk wat lekkers konden gaan eten. Vooral Esther had er toen al een behoorlijke reis opzitten.

Het klikte meteen goed en dus was de autorit naar Holwerd voorbij voordat we het door hadden. Om half vier ging de boot en drie kwartier later waren we op Ameland.

Martien, Silvia en Ellemieke waren al eerder gegaan en via hun hadden we al vernomen dat ons huisje boven alle verwachting was. Martien heeft ons opgehaald met de auto, zodat we snel met iedereen kennis konden maken. Het leek net de eerste aflevering van Big Brother. Met 7 onbekende in één huis. Hopelijk klikt het een beetje.

Na de 'grand tour' hebben Ronald en ik ons opgeofferd door de kleinste slaapkamer te kiezen zonder tv en jacuzzi :-) (Ja, echt.....er was een slaapkamer met......luxe toch....)

Onder het genot van een bakkie koffie hebben we nader kennis gemaakt en later die avond heerlijk pasta gegeten. Complimenten Martien voor de inkopen en je kook kunsten. Edwin zou wat later die avond komen en kon gelijk aanschuiven.

Ons huisje was echt super luxe. Zwembad, Sauna, Jacuzzi, Solarium, overal muziek, 2 badkamers waarvan 1 met ligbad, ligbad in de slaapkamer, vaste telefoon, fax, pc met internet, gratis wifi, vloerverwarming, complete keuken met alle elektrische voorzieningen.

In de avond was het dus ook tijd om vooral de sauna en zwembad eens goed uit te proberen. De sinaasappel maakte het verhaal compleet :-) (moet je bij geweest zijn). Daarna lekker aan een rood wijntje en voor dat je het weet is het al weer laat.

De volgende ochtend lekker met zijn allen ontbijten en onze fietsen in Nes halen. Ook die zaten bij het huisje inbegrepen en ideaal om daar te hebben. Ellemieke en Edwin bleven gelijk in Nes voor de start van de 5 km loop en wij gingen terug naar het huisje.

Om kwart voor twee zouden wij van start gaan. Omdat Martien rond de 5 min/km wilde gaan lopen vroeg ik hem mij te gaan hazen, zodat ik dit hopelijk ook zou gaan halen. Ronald was mee als haas voor Marlies en Anthe. Sylvia en Esther gingen voor een PR, die ze ook liepen. Echt top. Edwin liep de HM nog even na de 5 km met Ellemieke en Silvia Vogelzang kon helaas niet lopen vanwege een blessure, maar was als kou trotserende bikkel mee om ons aan te moedigen.

Om kwart voor twee werden we afgeschoten en mochten we beginnen aan de 21,1 km van Ameland. Het eerste gedeelte was door de bossen over bospaden en erg heuvelachtig. Hier haalde we de 5 min/km lang niet, maar dat zouden we later zeker gaan goedmaken.
Na 3 km kom je op het strand. Gelukkig hadden we wind mee en was het eb. Zodoende konden we de vaart er goed in houden en al deels goed lopen wat we in het begin moesten laten gaan.

Na 5 km strand weer eraf en via wat kleine dorpjes naar de zuidkant van Ameland. Inmiddels had ik Martien te kennen gegeven dat ik dit tempo niet vol ging houden en hem alleen maar meer af zou gaan remmen. Martien ging er vandoor en ik ging verder met mijn eigen race.

Helaas kwam daar al vrij snel een eind aan. Rond het 15 km punt kreeg ik wat kramp in mijn linker kuit. Bij de 18 km schoot het ook in mijn andere kuit, waardoor ik genoodzaakt was een stukje te gaan lopen. Na een paar honderd meter weer even proberen te dribbelen, maar het schoot er gelijk weer in. Beide kuiten en beide bovenbenen voor en achter. Overal kramp aanvallen als ik ook maar enig aanzet deed tot dribbelen.
Dat wordt lopend naar de finish...... net nu het druk wordt aan de kant.
Wat een kl*te gevoel is dat zeg. Iedereen die je aanmoedigt, lopers en toeschouwers, "kom op!!! je kunt het" heb ik wel 100 keer gehoord. Lief bedoelt, dat weet ik, maar ik kan het ook wel, alleen mijn benen willen niet meer. Het shirt van Ronald omschrijft precies wat ik toen dacht.

Na de finish lijn in 2 uur en 33 seconden gepasseerd te zijn moest ik mij vastklampen aan de rekken. Nu schoot het er pas echt goed in en kon niet eens meer normaal staan. Mijn kuiten waren knetter hard. Het leek wel of er een baksteen in zat. Helemaal vierkant. Met veel moeite kon ik nog net een ambulance medewerker bereiken, die mij met zijn collega opgetild hebben en naar de massage tafel hebben gebracht. Daar zijn mijn kuiten flink opgerekt om de kramp eruit te kunnen krijgen. Helaas resulteerde dat weer in kramp aanvallen in mijn bovenbenen. Na 10 minuutjes kon ik weer aardig lopen en ben ik mijn shirt op gaan halen. Dit shirt kreeg je als aandenken in plaats van een medaille.

Daar zag ik Ronald en Esther. Omdat we nat en koud waren gingen Esther en ik alvast op de fiets richting ons huisje. Onderweg schoot de kramp weer in mijn kuiten en ik moest me van mijn fiets laten vallen in het gras. Esther heeft mijn fiets van mij afgetild. Inmiddels kwam Ronald al aan die opperde de auto te halen. Esther was zo lief bij mij te blijven ondanks de kou en de verleidelijke sauna en douche die op ons stond te wachten.
Helaas waren de autosleutels onvindbaar en mocht ik bij Ronald achterop de fiets.

Bij ons huisje aangekomen gelijk de sauna in gegaan om weer warm te worden. Later die dag nog een overheerlijk massage gekregen door Ronald waardoor het gelijk al een stuk beter ging.

In de avond hadden we afgesproken bij Het Baken, een restaurant en Nes, waar we heerlijk gegeten hebben. De rest van de avond hebben we heerlijk relaxed, onder het genot van een wijntje en een chippie, in ons huisje doorgebracht.



Na een welverdiende en heerlijke nacht was het tijd voor het laatste ontbijt om daarna onze tassen in te pakken. Ronald, Sylvia, Esther en ik zouden de boot nemen van half 1. Omdat er maximaal 1200 mensen op de boot mogen en er schijnbaar 1350 klaar stonden voor vertrek, mochten wij niet meer mee :-(

Dat werd twee uur verplicht wachten op de volgende boot. Gelijk de andere gebeld dat ze eerder moesten komen zodat zij niet "hun" boot ook zouden missen. Zaten we toch nog gezellig met z'n alle op dezelfde boot :-)



Na van iedereen afscheid genomen te hebben heeft Ronald mij voor de deur van mijn huis afgezet en de andere meiden richting huis gebracht.

Ondanks dat het lopen waardeloos ging heb ik echt een top weekend gehad.
Ronald, Sylvia, Silvia, Esther, Martien, Ellemieke en Edwin, heel veel dank hiervoor. Het was echt onvergetelijk.

Voor mijn polar gegevens (totaal oninteressant) klik HIER
Voor alle foto's van dit weekend klik HIER

(sommige gebruikte foto's zijn gemaakt door Ronald)

Sportieve groetjes,

Marcel

Tussen NU en de 30 km van Schoorl

Deze week zijn we bij de club begonnen met een nieuw schema. Trainen voor de Groet uit Schoorl loop op 12 februari 2012.
Een prestatieloop van 30 km (nee, geen typfout).

Een aantal lopers in "onze" groep wilde deze 30 km loop graag doen en zo ontstond het idee om hier een aparte loopgroep voor te starten. Onze trainer maakte een aangepast schema die je HIER kun zien.
Zelf vind ik het schema helemaal top, lekker pittige intervallen en wat vaker duurlopen. Zelfs de halve marathon van Egmond is er in verweven. Na dit schema zijn we dan allemaal klaar om op zondag 12 februari de 30 kilometers te gaan lopen.

Voor dit alles staat me nog andere een leuke uitdaging te wachten, namelijk de halve marathon op Ameleland.
Samen met een paar gezellige hardlopers, @runningellemiek @SilviaVogelzang @runandrearunnl @e_stherd @runningronald @runsylrun en @martienmol, hebben we daar een huisje gehuurd waar we vanaf vrijdag tot en met zondag zijn.
Deze AdventureRun is op 17 december en volgens mij, naast een hele mooie loop ook best een pittige. Er zit ruim 5 km strand in en het grootste deel van het parcours is onverhard. Ook gaat dit mijn eerste halve marathon worden.

"Vanaf de start in het centrum van Nes gaan we via de Ballumerweg al snel het Kwekerijbos in met enkele pittige klimmetjes en scherpe bochten. Na ruim 3 km via het Westerpad kom je op het prachtige strand waar windkracht- en richting erg bepalend zijn. Tot paal 17 over het strand in oostelijke richting, misschien tegen de wind in beuken, het mulle zand van de strandovergang kom je na 10 km in het Oostbos. Via Klein Vaarwater, de Kooiweg en Kooiplaats naar het Oostelijkste punt van de route waar de Waddenzee is bereikt. De route terug gaat via de binnenkant van de dijk via het dorpje Buren, op 2,5 km voor de finish. Bij goede wind is de speaker al te horen en kan de laatste versnelling worden ingezet voor de sfeervolle finish in Nes."

De 30 km van de Groet uit Schoorl is gelukkig nog een eind weg, maar die ga ik, net zoals de twee daarvoor geplande halve marathons, met volste vertrouwen tegemoet.


Met sportieve groet,

Marcel